19
Ago

O refacho que non pasou

   Posted by: donatoll   in Contacontos

A irrefreábel suor que comeza a encharcar as súas zapatillas, faille sentir que o seu corpo empeza a fundirse polos pés, caendo derretido baixo o incontestábel poderío dunha bola de lume que, tendo combatido a súa propia distancia, obsequia agora cun insoportábel calor estival. Pero aí aguanta, erguido, sacando peito, demostrándolle ao Sol que aínda está a anos luz de, tan sequera, poder soñar con bater dúas das máis útiles armas do ser humano pra estas guerras: unha man un pouco oblicua apoiada na fronte e una inquebrantábel forza de vontade. Esta última, sen dúbida, alimentada durante anos a base de coñecemento; ese mesmo que, por exemplo agora, lle fai saber ao noso home que o Sol, nun intre, desaparecerá tras desa montaña.
Co poboado ás súas costas, xa con ese ton místico que todo o alén do horizonte adquire; coa montaña de fronte, lonxe abondo aínda como pra non distinguir máis co verde como única cor nela; e con val aos seus pés, unha xigantesca planicie de arxila e arena, fumeante de voaxa a cada paso, mal aderezada por aleatorios pedrolos de diverso tamaño e branca mármore e polos esqueletos daqueles que o tiñan intentado antes. Conta a lenda que este é o val onde moitos aventureiros esquecen de onde veñen e a onde van, sumíndose nunha perdición espiritual que os conduce a un final agónico. Pero non é o caso do noso home, que mantén a salvo as súas lembranzas, sobre todo esa tan refrescante e hidratante que a auga proporciona, cruelmente avivada por un cunco que lle colga no peito, baleiro dende case o inicio. Prescindindo del, seguro que vería aliviada esa angustiosa sede; mais cabe a posibilidade de que o camiño sorprenda cun oasis, e non hai aventura que se teña logrado sen esperanza.
Pouco a pouco, o noso home continúa en pos da súa meta. As présas non son boas conselleiras, ao contrario cas pausas; mais se estas son exclusivamente pra tusir, esgarrar o po que se apousentou na gorxa ou furgar o nariz pra completar o magnífico traballo do pelo nasal. Sensación de dificultade de respiración, unha das angustias por antonomasia noutros contos, mais non única protagonista neste, onde o noso home case non repara nela, máis preocupado por unhas plantas dos pés que xa se adheriron aos calcetíns e cedo comezarán cos mocasíns, o por unha pel ao vermello vivo autoflaxelándose con punzantes e incisivas pingas de suor.
O noso home amos, no seu penoso e canso andar, a pesares de todo, un perceptíbel pouso de confianza. Si se detivese a preguntar a algún dos esqueletos que de cando en vez sortea, se estes lle contestasen que a confianza non o é todo, el replicaría, sen o máis mínimo indicio de debilidade, que eles non tiveron a suficiente. Se alguén se tivera topado con el no seu camiño, tería divisado unha pequena bola de voaxa, da que asomarían primeiro dous resplandecentes ollos, axigantados polo brillo da convicción, pra, xa máis preto, observar un corpo maltreito, fatigado, pero adoptando unha postura que non busca senón a vitoria.
Un lixeiro zunido nace suavemente dende lonxe, vigorizándose á mesma celeridade coa que se acerca, traendo con el un refacho de aire entre o que flota unha nube de po, deixando tras de si unha estela de partículas caendo sobre do chan, pesarosas, incapaces de teres seguido o ritmo. Pintoresca escena que se proxecta a poucos metros do noso home que, tras ter interrompido o seu paso pra gozar con detalle de tan curioso entretemento, arrepíntese agora de non ter acelerado pra interporse no camiño do vento e así formar parte do espectáculo. Malia que se lle pegaría unha nova pel de area ao corpo, malia que o ímpeto co que zoaba tería comprometido a súa estabilidade, malia todo, estar aí tería significado algo, tería feito sentir algo especial, pois non podería ser froito da casualidade que o vento viñese atinar con el. Pero el non estivo alí. Todo un novo peso que botar ás súas costas, un amarre cuxa outra punta sería tirada, en dirección contraria, por aquela nube de voaxa.
Longa está sendo a travesía, e moito queda aínda por camiñar; pero chega o intre no que o noso home emerxe, lixeiramente sobresaltado, do abismo das súas propias virtudes; pois, o entusiasmo co que despregaba a súa zancada, a resistencia coa que minguaba o efecto das súas progresivas deficiencias físicas ou o sorriso co que se empeñaba en encarar a súa senda, non lle permitiron ver xusto ata agora que o astro rei xa comezou a perder forza, a escorregarse máis aló da montaña, a empeñar a estampa dunha cor alaranxada; “semella que mañá choverá”, pensa o noso home, desexando non estar aínda aquí pra velo, preguntándose canto de difícil tería sido esta ruta baixo un torrente de auga.
Alcanza o pé da montaña ao tempo que a luz diúrna tentea, coas súas derradeiras rabexadas, o embriagador dominio da noite. Ante el, unha multitude de camiños veñen a exhibir galantemente os seus primeiros metros, alfombrados por unha capa de terra que semella firme, suficientemente anchos como pra que unha carruaxe tirada por un fino American Quarter adiantase sen problemas a un carromato mal ancorado ao pesaroso deambular de catro Frisonas; si é que estes animais, pobres deles, fosen parar algún día a estes lares. Todos convidan a ser camiñados, todos prometen a gloria sen a necesidade de luminosos á entrada, mais todos se acaban perdendo, á primeira curva, na tenebrosa frondosidade dunha ladeira de endiañada inclinación. Pero o noso home non está pra decisións, senón pra accións, e toma o camiño que mais preto lle cae.
O bosque está comandado pola multitudinaria presenza duns árbores nos que non se observa repetición algunha na súa especie, semellando estar máis expostos que plantados, perfectamente situados pra que tódalas súas lonxevas capas se unan pra formaren unha cuncha pola que apenas atravesa algún que outro despistado raio de sol, así como as máis persuasivas pingas de choiva. A irregular folgura coa que se reparten os troncos non evita o paso a un suave refacho de vento que, tendo nacido da oculta escuridade, foi absorbendo a frescura dunhas ollas baixo un resío permanente, dunhas codias chorando unha resina vida dende moi dentro, duns fentos que malviven na penumbra do pouco que os xigantes desbotan, pra logo salivala sobre da pel do noso home. Se ben ao primeiro contacto lle foi unha sensación relaxante, non lle tardou en provocar unha cadea de calafríos, entrantes dun frío glaciar que, nin a chaqueta descartada por pesada durante o camiño, nin tampouco o máis efusivo dos sprints, poderían conter. Ese é o prezo que o home tivo que pagar por gozar do empuxe co que sopraba, que o transportou case en brazos sendeiro arriba, por un breve tempo mais cun amplo percorrido, aliviándolle o peso que carrexaba, mitigándolle a dor das feridas, sendo este unha case pracenteira viaxe.
Cos ollos xa completamente acostumados á noite, capaces de percibiren a ínfima luminosidade que quedou atrapada no corazón das pingas dunha humidade que flota sedentaria a uns tres metros de altura, pode o noso home evitar a maior parte dos golpes nas múltiples fochas, as ramas colgantes de canto a canto do camiño losqueándolle na fronte, ou os tropezóns cos esqueletos que, cada vez, máis escasean. Coa irrisoria tenacidade que o seu quebrantado corpo lle permite a estas alturas do castigo, consegue seguir avanzando, ás veces máis devagariño, ás veces menos. Repara o noso home en que xa non atopa esqueletos no camiño, en que probablemente ninguén teña chegando onde el está, polo menos aqueles que seguiron o mesmo camiño e se desviaron polos mesmos ramais. Fugaz sensación de poderío, apagada por unha crecente inseguridade, pois podería estar escollendo a ruta inadecuada, aquela labiríntica que o manterá eternamente afastado do cumio.
Milleiros de pisadas despois, alá pra cando necesita dar dez pasos pra completar un metro, advirte unha recta, a primeira en todo o camiño. A medida que se vai aproximado ao final, decátase como máis alá non agarda outro revolta, máis alá non hai árbores, non hai sendeiro, non hai nada: por fin alcanzou o seu destino.
Unha aciñeira á esquerda, unha paulownia á dereita, formando un arco coas súas polas, son as escollidas pra dar cor a esta porta de saída a unha pequena terraza de pedra, lisa ao tacto das súas descalzas plantas. A modo, tenteando antes de cada paso, alcanza o borde, sobre do que xa penden os dedos dos seus pés. Non se observa nada en ningunha dirección, mais a profundidade do abismo semella desexar botarlle o dente á inesperada presa, querendo empurrar o corpo do noso home aos seus brazos. Un relaxado silencio asiste impasíbel á contenda; quen sabe se terá asistido a outras no pasado, quen sabe se son fundados os seus motivos pra estar calado. Facendo un esforzo que ben podería gozar do adxectivo de derradeiro, érguese cos brazos ben abertos, pechando os ollos pra non ver o que non se ve, baixando o ritmo da respiración case ate o nivel de estertor, sentindo o latir do corazón como música de fondo pra esta velada, permitindo que a escuridade se cole tamén na súa mente, na súa memoria, na súa conciencia, na súa identidade; en todo o seu pensamento.
Pero o refacho, esta vez, non pasou.

27
Xuñ

Na marxe do río

   Posted by: donatoll   in Contacontos

Conta a lenda deste río, que á súa beira viña pasar longas horas unha misteriosa feiticeira que unha vez morou por estes lares. Sobre das xemas dos seus habilidosos dedos, sobre do cunco da súa culler das pocións, sobre da punta da súa alongada lingua, pesan numerosos malfeitos dos que se a cre única autora.
A pesares de que, xeración tras xeración, a lembranza daquela muller permanece nas memorias dos locais, proxectada ao exterior como parte da idiosincrasia do pobo, nunca ninguén se atreveu a chamala polo seu nome. Un basto intento por ignora-la súa verdadeira identidade, por situar as súas raíces alén deste val, por apelidar o mal que portaba con nomes impropios destas terras. Pero aseguran máis aló destas fronteiras, canto máis lonxe con menos reservas, que a protagonista da lenda era a esposa do doutor do pobo, Mr. Scalpel, un home que gozou dunha reputación envexábel. Querido e admirado por tódolos seus veciños, entraban na súa casa aqueixados de grandes doenzas e de alí saían completamente sans e, o que é máis significante, cun profundo sorriso. Ata que a morte, insatisfeita cos malos resultados do seu traballo neste pobo, decidiu atacar e vencer ao seu maior obstáculo. O doutor foi atopado sobre da súa propia cama, xacendo o seu corpo teso, frío e coa pel azulada. A muller desapareceu, declarándose así autora dos feitos, sen necesidade de verbas nin vergoñas.
En boca dos paisanos, acúsaselle coma parte supervivente dun crime pasional cometido por quen xamais aceptou que a exclusividade non era propiedade tamén do amor que recibía. Ninguén tivo nunca en conta outros posíbeis antecedentes. Inclusive existe unha orde municipal que prohibe admitires en público teorías só mantidas fóra de aquí, como esas que falan de infidelidades, de malos tratos ou sinxelamente de meras insatisfaccións.
A casa foi repudiada, a ninguén se lle ocorreu habitala de novo e nunca máis se volveu falar dela, polo menos ata que a feiticeira acabou cos seus ósos, seus bonecos e súas pocións naqueles sotos.
Endexamais se soubo moi ben como ou cando chegou; sinxelamente, empezou a deixarse ver nos seus paseos vespertinos ata o río que bordeaba o pobo, ou nos matinais de volta do mesmo. Nunca ninguén conseguiu ouvir verba algunha na boca da muller, a súa aparencia amedrentaba aos que se topaban no seu camiño, unha especie de aura repelía calquera achegamento; ata aqueles que os veciños máis fedellos realizaban por sorpresa, sempre con sospeitosas intencións. En poucos días, a feiticeira converteuse no principal senón único tema de conversa dun populacho acomodado nos praceres dunha rutina escasa de excentricidades de calquera índole, que atopaba unha boa diversión na doada accesibilidade ao escarnio. Falábase dela nos coros das veciñas despois de misa, conxecturábase sobre as súas habilidades na cama dentro da taberna, botábaselle a culpa polos pixamas mollados nos recreos do colexio, incluso o gando semellaba rumiar máis habitualmente.
E antes de que deixase de ser algo novo, antes de que os chistes deixaran de ser graciosos, comezaron a sucederse unha serie de misteriosas mortes no pobo, todas elas similares entre si. As vítimas compartían un mesmo perfil: homes xoves, sans, destacados nalgún campo da vida, símbolos dun prometedor futuro que ao pobo lle tiña por chegar. Ademais, todos eles foron atopados sen vida, tesos, fríos e coa pel azulada, sobre das súas propias camas.
Apareceu primeiro Joe Anvil, o fillo do ferreiro, do que se dicía que tiña herdado as virtudes do seu avó, famoso aínda hoxe por teres forxado nun só día as armas coas que todo o pobo se defendeu con éxito dos saqueos da banda de foraxidos máis maléfica nunca coñecida. Despois viu Tom Flier, de profesión piloto militar, que paseaba sempre orgulloso as condecoracións coas que, segundo el, o destacaban como principal artífice da vitoria da nación nunha de tantas guerras; pero, a pesares de que nunca ninguén acadou distinguir o máis mínimo espírito gañador nel, nunca se lle deixou de envexar polo mero feito de teres visto tanto mundo. Tamén Charles Brook, respectado mestre que non só levaba a bo porto a educación dos infantes do lugar senón que, ademais, dedicaba seu tempo libre a impartir nocións de historia, literatura, teatro ou calquera outro aspecto que fose alimentar a sede cultural dos maiores. Ou Ben Straw, labrego e gandeiro, que pasaba a maior parte do día na corte recibindo discretas visitas de casadas insatisfeitas, xoves curiosas ou de calquera outra muller cunhas necesidades máis concretas cos seus nomes.
Un tras outro e ata un indeterminado número, foron aparecendo mortos nas súas camas. Sen ningunha pista, sen ningunha evidencia, nunca se chegou a discernir se eran asasinatos ou suicidios. A pesares diso, ningún dedo acusador dubidaba en apuntar á feiticeira. Pouco importaba se o facía presente, na escena do crime, pistola en man, disparando a traición, emulando a Robert Ford; ou se o facía dende os lúgubres sotos da súa casa, xogando con nada habituais bonecos, proferindo incompresíbeis verbas, emulando a Marie Lauveu.
Os xoves pasaron a ser o foco indiscreto de tódalas atencións. Por un carón, as nais centraron tódolos seus sermóns en advertiren aos seus dos perigos que esa muller levaba consigo, desaconselláronlles o máis mínimo achegamento, destruíron calquera indicio de atracción nos misterios que a rodeaban. Inclusive chegaron a reunirse clandestinamente coa fin de trazar un plan de acción común, deseñando meticulosamente os pasos a tomar, dende a emisión masiva de consellos, ata un traballado sistema de espionaxe e control sobre os seus. Polo outro carón, os demais habitantes tentaban saber algo máis acerca daquela muller por medio dos xoves, que eran, supostamente, os únicos con algunha posibilidade de teres tido contacto algún con ela. Dende as preguntas directas ao cruzarse pola rúa, ata estratexias máis coidadosas na confección das conversacións; dende o cura inquisitivo dentro do confesionario, ata os agora xenerosos compañeiros de partida invitando a cervexas na taberna; dende a inocencia das envelenadas frases dos nenos, ata as moedas extra dos xefes. Pero ningún xove admitiu nunca ter compartido nada con ela. É máis, a medida que pasaba o tempo, se sucedían os crimes e incrementaba a presión no entorno, todos coincidían nunha cousa: o medo. Xa non había apostos galáns que non se acovardaban ante as inclemencias da vida, xa non había peiteiras abertas sobre as que despuntara un vigoroso pelame, xa non había cazarrecompensas na procura do valioso tesouro do recoñecemento social. Calquera virtude pasaba inadvertida, calquera aptitude extraordinaria era omitida nas tarefas dos xoves. Deixaron de traballar ben, inventáronse doenzas crónicas incurables, casaron coas feas nas que nunca se tiñan fixado, deixaron os bares á mercé dos pasos lentos e torpes dos seus avós ou incluso recibiron chamadas da armada pra unha guerra da que ninguén tiña nova algunha.
Ao que ningún veciño se atreveu xamais foi a vixiar á propia feiticeira, nin sequera nas súas estancias nocturnas á beira do río. Ninguén pasaba por alí, non vaia ser que o próximo sexa meu fillo, meu irmán, ou meu mozo. Só o sheriff, obrigado polas circunstancias, realizaba algunha xeira de control. Ía na súa carruaxe ata aló, deténdose a unha distancia prudencial, sempre na outra beira. Botaba unha fugaz ollada case sen chegar a pousar o anteollos sobre do ollo e, todo o rápido que o seu bracuñante corpo lle permitía, azoutaba con golpes secos ás mulas, todo pra saír de alí cunha envexábel mestura de celeridade e silencio. Por el sabíase que a feiticeira pasaba as vixilias alí, dende que se poñía o sol ata que este volvía asexar polo horizonte, sentada, cos xeonllos dobrados e o peito apoiado sobre eles, inmóbil, impávida. Proxectando na superficie do río todo aquilo que se depositaba no seu ser. Esta rutina afastaba á muller de calquera adxectivo que a equiparase cunha persoa corda pero, ao mesmo tempo, descartábaa oficialmente como sospeitosa dos crimes pois, vítima tras vítima, todos ían aparecendo mortos baixo a luz da lúa, lonxe do alcance das poutas da feiticeira. Inda así, facía días xa que o pobo tiña ditado sentencia.
Unha desas noites, río abaixo viu unha pequerrecha embarcación, cun misterioso navegante, do que nada se sabía e do que nunca se soubo e que, por ende, estranxeiro tiña que ser. Detívose na mesma beira na que se atopaba a muller, tendeulle a man, provocoulle un sorriso, axudouna a subir a bordo, e levouna consigo alén dos confines do horizonte.
Ningún home máis apareceu morto sobre da súa cama. Mais aínda hoxe séguense atopando moitos corpos tesos, fríos e azulados: os de aqueles homes que deciden nadar río abaixo, naufragando antes de ve-lo mar, buscando a unha asasina que nunca se fixou neles, anhelando un final que perpetuase as súas historias.

13
Xuñ

A alquimista dos soños

   Posted by: donatoll   in Contacontos

Entraches pola miña porta aquela noite baixo o nome do soño, aproveitaches a miña desvalida vixilia, mediáchesme nin media verba, atrapáchesme cunha sinxela mirada, fixéchesme sorrir cun sinxelo aceno, empurráchesme ao meu camastro sen a necesidade de empurróns. Abrazáchesme, e as nosas testas axeitaron as nosas cabeleiras ata convertelas en cálido albergue. Abraceiche, e nosos brazos trazaron alí ata onde todo o noso mundo abranguería: Choramos, e as nosas bágoas evaporáronse cunha derradeira oda a Fufluns nas súas bocas. Estremecemos, e as nosas tremelicas uniron forzas para, da man, alcanzar a morte xuntas. Deixámonos levar, e as nosas almas expulsaron os seus medos, xa os nosos corpos nos escudarían deles no medio da espesura da noite.

Coma soño coñecinte e coma soño mantivécheste fiel, acudindo a min sen a necesidade de campaniña que fixese tronar a casa;abrigando coa túa compaña os meus insomnios de inverno, refrescando coa túa acolledora saliva as miñas apneas do verán; o avión onírico tardaba en despegar, mais sempre transportaba a unhas vacacións inesquecibles. Agardabas paciente por min cando me ausentaba, mantendo a nosa guarida a salvo de calquera inimigo, inclusive ás veces de min mesmo. Só entraban alí os reflexos dese Arco da Vella instalado indefinidamente na beirarrúa de enfronte; coma reflexos entraban á nosa morada e, a medida que se ían espallando, íanse convertendo en notas musicais que, incrustadas nas paredes, dende tódolos recunchos, non deixaban de soar, non deixaban de envolvernos nesas doces melodías asubiadas por galán multicolor que, se ben exhibe os seus arqueados encantos a todo o mundo, só aos máis afortunados ouvidos lles rumorea estes cantos. Un compendio de luz, música e calor, que nos enrolaba e nos mergullaba, náufragos do barco das ambicións, bailaríns dunha danza do lume que derretía os nosos corpos, devagariño, ata deixar que fosen as nosas almas as que seguisen o ritmo.

Ata que unha mañá espertei e non te tiven ao meu carón. A claridade que acompañaba agora ao día era a mesma que ata facía un intre estaba do bando das miñas ideas. O meu corpo erixíase en protagonista da película, ante a ausencia de guión ou dirección por parte da alma. Os meus pés, malia que entorpecéndose, arrastraban para adiante un peso que de súpeto semellaba moito maior. Os segundos suicidábanse antes de tempo, asustados polas atouzadas aí fóra dun carraxento monstro chamado rutina. Os meus brazos estirábanse para apertares un novo día pro que non lembraba ter posto o espertador.

Saía pola porta cando te abalanzaches sobre min. Alí eras, alí estabas, baixo o lume do máis xusticeiro dos astros, zumegando o máis fresco aroma da mañá, murmurando o máis melódico cantar dos xílgaros. Cun brazo priváchesme de movemento, facéndome presa desvalida do máis perigoso de tódolos bicos: ese que sabe a froito prohibido, ese que se desexa eterno mais sábese insuficiente, ese que borra calquera intento de predición do futuro. De súpeto era aquel cativo ao que lle custou vence-la torpeza dos primeiros pasos, a indecisión dos segundos e a falta de ritmo ata de cando se detiña a tomar aire; aquel adolescente que sentiu como inesgotables e indestrutíbeis as novas enerxías adquiridas, malgastadas nun sen fin de sprints a ningunha parte; aquel rapaz que seguiu medrando e, cunha zancada máis ampla, chegaba antes aos seus destinos, mais coa mochila das respostas sempre baleira. Cedo sería aquel home que gardaría o equilibrio cando ti me tomases da man, que atoparía o camiño cando ti me guiases, que coñecería o seu sino ao amparo das túas caricias, que voaría alto erguido polos teus alíxeros bicos.

Co outro brazo pechaches bruscamente a porta que, sen teres aínda deixado de soar, xa se confundía no color e na forma coa parede do edificio. Roubáchesme calquera posibilidade de volver atrás. Cando semellaches ter suficiente, despegaches os teus amorosos beizos da miña poder, despoxáchesme de todo aquilo que non me chegaches a dar, conxelaches calquera indicio de reacción coa túa fría mirada, deches un paso atrás e afastácheste de min; cruzando unhas rúas que, de pronto, tornáronse enverdecidas e trenzáronse formando un arrevesado labirinto entre o cal tardei pouco en perderte de vista.

17
Abr

A primavera

   Posted by: donatoll   in Contacontos

Os primeiros días de cada primavera traen sempre consigo, se non hai desgraza que o arruíne, un cúmulo de sensacións tan extenso como difícil de catalogar, de dixerir inclusive, pois os uns tropézanse cos outros, todos queren ser donos do momento, todos queren coa mesma ansia ser os protagonistas de cada sorriso. Quizais sexa pola suave quentura que envolve calquera entorno polo que nos movemos, convertendo cada paseo nunha inmersión diferente por moito que as rúas sexan as mesmas, convertendo cada asento no lugar perfecto pra deterse un intre e tomar aire. Quizais sexa esa ledicia coa que o corpo goza dos seus primeiros momentos de liberdade do ano, lonxe queda aquela cárcere de tela que apoucaba o desenrolo da verdadeira existencia. Quizais no sexa máis co momento de perfecto equilibrio, entre a Terra y mailo Sol, entre os límites invernais e os excesos estivais, entre o entumecemento de calquera afán e o despropósito dunha borracheira de intencións. E, por enriba de todo, esa sensación dBoat by the river by Isaurae que todo vai en aumento, de que mañá será un pouco máis e mellor; facendo todo isto confluír nun mesmo punto a esperanza, a ilusión, as gañas, a confianza.

Sempre existe un sitio, un lugar, unha situación, un inmellorable emprazamento pra gozar destes días. Este depende dos gustos, das compatibilidades, das posibilidades, dos alcances e, incluso, da fortuna de cada un. Neste meu caso -sen reparar en cal dos aspectos anteriores me trouxo ata aquí-, todos estes pensamentos así paragrafados, todas estas verbas así caviladas, teñen o seu espazo sobre catro madeiras que a duras penas conseguiron o nome de barca; suficientemente longas pra dar repouso ao dorso estirado do meu tronco, malia que obrigando aos meus pés a facer de figurado alerón; coa firmeza necesaria pra evitar a procura dun auxiliar punto de apoio, mais coa suavidade adecuada pra sentir a lixeira inquietude deste río que a mantén a flotar. Coa inmensidade azul alá lonxe, ocupando todo o que estes diminutos ollos alcanzan a ver, perfecto lenzo sobre o que plasmar todo o ata agora dito, ou escrito, ou reflexionado; facendo uso desa tinta branca que, se ben ao inicio móstrase espallada sen ningún indicio de intención, basta cun pouco de maxín pra distribuíla de xeito que estes divagares se convertan en bosquexos, en esbozos que se definan en figuras, que se materialicen en imaxes, que de súpeto adquiran movemento e, de pintar un cadro, se pase nun intre a crear unha animación, sen orden nin concerto, mais posesora de todas as virtudes do entretemento.

A delicada intensidade coa que o día brilla, a acolledora temperatura coa que as horas pasan, o suave vaivén da auga do río… elementos da natureza confabulándose pra a protección e confort dun corpo xa en folga de calquera designio, un corpo que, sen moverse, se bota a un carón pra permitires que a mente conquiste cada segundo do minuto, que goberne ao seu libre antollo todo o tempo que abarca este presente. Unha mente que dedica todos os seus recursos en trazar grandes plans, en ler pra si mesma esas leccións que xa ten aprendido, en imaxinarse vivindo esa nova etapa inexorable e inminente.

Unha leve sacudida axita a barca, desestabilizando o meu corpo, empurrándome bruscamente fora dese mar de ideas no que me tiña mergullado: semella que algo mordeu o anzol. Un intenso forcexo coa cana de pescar, un interminable recoller de carrete, unha figura prometedora a punto de saíres á superficie… pero non é máis que outra lata de cervexa.

Quizais sexa a mesma cervexa daqueles últimos días do pasado outono, aquela que trataba de forzar un sorriso cando o clima non axudaba, aquela que simulaba festexar a fin dunha era que nin sequera tiña comezado, aquela que facía esquecer que seguía sen un peixe que por no prato.

 

[Imaxe: Boat by the river, Isaura]

19
Feb

Aquela moza que unha vez tiven

   Posted by: donatoll   in Contacontos

Hoxe invadiu o meu pensamento unha lembranza, unha desas experiencias que gardo nos estantes preferentes da memoria, eses estantes que colgan do teito da habitación, ese teito ao que recorro cando o maxín non deixa lugar ao sono; hoxe levo todo o día pensando naquela moza que unha vez tiven.

Lembranza que viu a min a través dun escote, un de tantos, no medio desa guerra que, como cada mañá, ducias de escotes veñen a librar a estes vagóns do metro. Aí se apostan os un fronte dos outros, sen aliados que valan, sen outro obxectivo que a vitoria final. Como en todo conflito armado, as características dos batallóns determinan o éxito na liña de fogo. Os máis carentes en recursos e materia prima son os que estudan mellor a súa estratexia, traballan un máis minucioso plan e saben agardar pola súa quenda dende as trincheiras; técnicas que xeralmente os levan a acadar bos resultados e, incluso, ás veces, fitos memorábeis. Os máis rexos intimidan a base de forza e músculo, o medo e a súa principal baza, grazas a el vénse en vantaxe dende o comezo e atacan os primeiros; malia que nesta guerra non sempre quen golpea primeiro e quen vence. Mais os favoritos son sempre os máis expertos, os curtidos en mil e unha batallas, os que levan anos de preparación física, os que, ademais, dominan a faceta psicolóxica do xogo: non só minando a moral dos seus opoñentes, senón que tamén poñendo ao entorno do seu carón, convertendo o feudo na súa casa. I en medio de tódolos adversarios, esquivando as balas perdidas, estamos aqueles nos que ninguén pensa, aqueles que non aparecen nos libros de historia, aqueles sobre dos que ningunha nova se publica, aqueles sobre dos que os gobernos menten: as vítimas civís.

Había esta mañá un escote que non tiña nada de excepcional, non amosaba máis ca outros, non sabía converter o desexo en transparencia, non apuntaba deica o apoxeo nin deica a depresión; de feito, nin sequera atraía inicialmente a miña atención. Ata que fixo o movemento oportuno e, vendo unha presa doada en min, deu un paso á fronte e, por uns breves intres, converteuse en todo o recheo do meu campo de visión, atrapándome baixo o influxo dos seus poderes hipnóticos, deixándome groggy primeiro pra, despois, asestarme o definitivo golpe, traéndome á memoria o escote daquela moza que unha vez tiven.

Lembro cando a vin por primeira vez, un caloroso día de estío, naquela praia cuxo nome teño esquecido. Deitada na area, vestindo un bikini de cor pistacho, lucindo a súa xove e coidada liña, escurecendo a súa tersa pel baixo o xusticeiro sol da unha da tarde. Ese canso arquexo, ese formigo na zona do ventre, esa suor nerviosa, ese sorriso de orella a orella, esa sensación de “esta é a boa”: todo se conxugou nunha irrefreable seguridade en min mesmo, que me levou a saír do meu acocho, que me empurrou nos primeiros pasos, que me conduciu ao seu encontro. Non importaba a súa reacción, sabería atopar as verbas axeitadas. Alcanceina, pra quedarme de pé, fronte dela, observándoa. Non era tan atractiva como semellaba dende lonxe, pero xa me sabía vítima do amor e das súas xogadas, terxiversando as miñas percepcións, nubrándome a vista, impedíndome ver a súa divina beleza. O sono facíalle non inmutarse coa miña presenza, incómoda pedra no camiño esta, pois non podía ser eu quen a privase de tan fermoso momento. Aí agardei, sen mover a posición, sen mudar o sorriso, sen perder o máis mínimo detalle. Non tardou o sol en sentirse preto das miñas costas, case acariciándoas, obrigándome instintivamente a moverme e brindarlle a Lourenzo outra parte do meu esbelto corpo. Acción que involuntariamente fixo saltar unha desas alarmas que as mulleres teñen activas mentres dormen: así como os raios solares deixaron de tomar contacto directo coa súa pel, a muller ergueuse sobresaltada, enfocando ás présas a súa vista baixo aquelas lentes escuras, contendo unhas palabras que caldas semellaban soar mellor. Esa reacción non era exactamente a desexada, non só se espertou ela, tamén o fixo a fera que levaba dentro. Non podía coñecerme baixo esas circunstancias, o que mal empeza, xa se sabe. Tiña que disimular: isto foi un accidente, eu só pasaba por aquí, de feito, nin me decatei da túa presenza, a pesares de que sexamos os dos únicos habitantes deste lugar. Comecei a andar en calquera dirección, que corrixín porque non era a auga o que procuraba, camiñando amoucado, trazando, co pé e sobre da area, a palabra fracaso.

Pra cando ía pola ese, a muller ergueu a voz, a man e pediume que acudise a ela. Vireime, sorrín, puxen cara de “¿é a min?”, volvín sobre os meus pasos, contendo un impulsivo sprint inicial e, como quen non quere a cousa, alí fun. “¿Crema?”, díxome, amosándome o bote de protector solar cunha man e sinalando as costas coa outra. Crema, nunca ninguén me dixera nada tan bonito.E foi a muller da miña vida, á que ía ter nas miñas mans e, esta vez, ademáis, de verdade. Dende o primeiro momento souben que o conseguiría: cando un cre nas súas posibilidades, nada hai que o poda deter. Se non tivera tido a brillante idea de espertala con aquela sutileza, se non tivese tido esa rápida reacción cando se ergueu, se non tivese feito gala dese sedutor camiñar que tan conseguido teño, nada disto tivera ocorrido. Non necesitou a rapaza ouvir palabra algunha pola miña parte, un amplo sorriso e uns lustrosos ollos foi toda a resposta que necesitaba. Así, permanecendo sentada, botouse un chico para atrás, abrindo un pouco as pernas, deixando tres cuartos de toalla libres ante si. No meu libro de récords particulares cítase ese intre, xusto ese intre, como o momento no que tiven a erección máis rápida. Non só en aceleración, senón que tamén en duración, pois, dando un par de palmadas na toalla, díxome: “Ven pra acá, que tés as costas coma un tomate”. Así, dándome crema no lombo, foi como coñecín a aquela moza que unha vez tiven.

Lembro cada verba daquela conversa, de como as circunstancias –isto é, sen contacto visual directo- permitiron a dúas almas solitarias como as nosas abrirse con sinceridade e con celeridade, contándonos nosos máis obscuros segredos, as nosas máis íntimas penas, os nosos máis medos. Cada un fixo un breve repaso do seu pasado, como se o tivésemos estado vivíndoo durante anos ata que chegase o momento oportuno de sacalo á luz; coma quen garda unha flatulencia nun lugar pechado, rodeado de xente, pra escapulirse á mínima posibilidade, coa escusa de “necesito tomar o aire”, saír ao exterior, deixala fluír e ver que hai compañía coas mesmas intencións. O compartirmos ese feixe de experiencias que marcan unha vida, ese alivio ao liberarnos delas, fomentou unha unión que ía medrando a canda a crema ía sendo absorbida pola miña pel. Así nos decatamos do similares que eran as nosas vidas, de cómo ámbolos dous eramos vítimas dos prexuízos máis superficiais desta sociedade, de cómo ámbolos dous sacabamos peito e nos sobrepuñamos ás dificultades. Ela, combatendo o seu complexo de fealdade cun intencionado ímpeto ninfómano. Eu, entretendo a miña desesperada procura da muller ideal con contos onanistas. Pero o sabernos xa almas xemelgas, o termos traspasado tan rápido varias barreiras de confianza grazas ao contacto físico que estabamos a ter, tan só retardou a timidez, que nos sobreveu enteira de súpeto, que, despois da crema e xa cara a cara, roubounos calquera indicio de conversa. Aí souben que era o meu momento, era a hora na que o home ten que dar o paso. Inspirei ata inflar o meu peito case tanto como a miña barriga, escribín mentalmente a palabra convicción na miña fronte, alcei a man para fortalecer as miñas vindeiras palabras e collín o papel que ela me acababa de ofrecer. Unha hora, a dirección dun bar e unha apostila, “Trae cartos”. Recolleu as súas cousas, deuse a volta e foise da praia, meneando intencionadamente o corpo pra atraer a miña atención, máis por necesidade que por adorno. Así como desapareceu da miña vista, vireime e, á máxima velocidade que as miñas pernas me permitían, fun correndo ao longo da praia pra alcanzar canto antes o aparcadoiro de bicicletas, para chegar a casa con marxe para prepararme adecuadamente pra esa mesma noite. Varias zancadas máis adiante, os meus pulmóns decidiron deixar de subministrar oxíxeno ao resto do corpo, un claro sinal do meu cerebro, que me ordenou determe, que así viña a dicirme “Garda os teus folgos pra esta noite, vas necesitalos”. Así me fun de alí, podendo ter amosado a miña habilidade pra os cen metros lisos pero, ante a ausencia de público que adorase meus logros, resultaba máis motivador preservar todo o meu potencial atlético pra esa noite, pra uso e desfrute exclusivo daquela moza que unha vez tiven.

Lembro esa tarde, perfeccionando cada detalle da miña aparencia, elevando ao máximo expoñente o aseo íntimo, afeitándome o que nunca me afeitaba, deixando fundirse a folla de cando en cando pra que adornase meu corpo con algunha que outra masculina cicatriz. Púxenme as mellores galas pra o verán: aquelas bermudas de refulxente branco, o necesariamente axustadas pra faceren aínda máis notorio o meu traseiro; aquela camiseta de pescozo alto que marcaba, aínda que non fose necesario, a miña figura; aqueles mocasíns que só o sector máis chic da sociedade calzaba. Abrín aquela colonia que preservaba pra gran ocasión, agasallo do bo gusto da miña nai; usei daquela brillantina cara que, ademais de fixar doadamente o meu cabelo, dotaba dun señorial brillo as miñas elegantes entradas. Collín os cartos suficientes pra unha boa cea de parella, pra uns cantos combinados e pra o que a noite puidese esixir; levei cantos preservativos colleron nos petos internos da miña zamarra, correctamente espallados para que non se fixese notoria a súa presenza.

Unha vez tiven rematado, funme ao lugar e, tendo un par de horas de vantaxe, detívenme no bar de antes, onde me tomei unhas cervexas e onde invitei a un par de quendas aos alí presentes que, coas súas aclamacións mailos seus golpeciños nas costas, se converteron na perfecta afección para quen estaba a piques de vivir unha noite gloriosa. Vinte minutos antes da hora pactada, xa me sentaba eu no restaurante. Non só era de rigor facerlle sentir á muller que ela era a agardada; tamén quixen aproveitar pra estudar tódolos detalles do lugar, sacarlles proveito e utilizalos despois na tremenda guerra de sedución que se aveciñaba. Chegou con estrita puntualidade, un tímido saúdo, un “Qué tal?” obrigatorio, unhas miradas furtivas, un escote que quitaba a respiración, unha mirada que non deixaba de buscar ao camareiro, “Pediche xa?”. Tiña présa en caer presa das miñas dotes amorosas e a piques o disimulaba. “Dúas hamburguesas e un par de xerras”, díxolle ao camareiro sen consultar comigo, dando un imaxinario golpe de autoridade sobre da mesa. Non podía deixar de observala, era incriblemente fermosa, respiraba carácter por cada poro da súa pel, comunicándose con firmeza en cada un dos seus xestos. Vencemos rapidamente a timidez cun diálogo no que me detallou tódolos aspectos do seu posto de traballo, nun dos quioscos desa praia, que aí por Febreiro se atopaba aínda pechado ao público; no que me confesou os seus soños pra o futuro: quería dedicarse ao mundo do cine, de feito mencionou que esa mesma noite tiña algún tipo de casting –malia que, obviamente, acabou deixándoo pasar pola miña culpa-; no que, inclusive, filosofou acerca do amor, asegurando que non cría nel –non sabía que tardaría ben pouco en trabucarse-; un diálogo no que asentía coa testa cada palabra da miña namorada. E, por se aínda quedaba algún paso que avanzar na nosa confianza, cun sonoro arroto tras un grolo de cervexa amosoume que xa non quedaba nada por ocultar entre nolos dous, só faltaba gozar do momento, xuntos, facendo co noso sorriso máis amplo o do outro. Dese restaurante fomos a un bar de copas, onde demos renda solta ao noso lado máis divertido, onde nos contamos aqueles capítulos das nosas vidas que resultaban máis cómicos, onde, entre chiste e chiste, me encarguei persoalmente de que o alcohol fose o reforzo necesario pra que xa nada puidese botar a perder a bonita historia que alí se estaba a forxar. Seguiron unha serie de flashes e algarabías que non lembro con detalle, pero que certamente foron o mellor preludio posíbel a unha longa noite no seu niño do amor, con quince minutos de paixón desenfreada e unhas eternas horas de sentimentos aflorando a través de tódolos agarimos que le dediquei ao seu durmido corpo, que descansaba rendido ante a descarga física á que a viña de someter. Fundín a miña cara na súa frondosa cabeleira, que desprendía un suave aroma a xampú mentolado; cun brazo protexíaa dos males do mundo pra que puidese soñar tranquila; cunha man tapáballe os peitos pra que non sentise vergoña ante imaxinarios miróns. Aínda durmindo, amosaba a súa ledicia por terme coñecido, pois por medio das súas parasomnias non deixou de repetirme o moito que me desexaba, se ben cando se espertase tiña que lembrarlle que non me chamo Bruno.

Así terminou a miña noite con aquela moza que, unha vez tiven, colguei do teito da miña habitación e non deixei fuxir.

2
Xuñ

Un chapuzón na praia

   Posted by: donatoll   in Contacontos

O astro rei axustiza dende a máis poderosa de tódalas posicións, ven de convertirse en estrela de oriente e guiar os nosos pasos ata eiquí, o proceso levou o seu tempo, pero neste momento é algo que se considera xusto. Ese Sol que sempre está ahí enriba, que coa súa calor empúrranos a lugares coma este, e arróupanos en intres como o de agora. Unha ollada ó Sol, un sorriso obrigado, un agradecemento latente.

Ahí de pé, brazos en xarra, postura propicia pra esas meditacións previas a cada gran momento. O sumo cuidado ten que ser a principal cualidade á hora de trazar o plan. O Mar, que ben se podería apelidar Medo, agarda estático pero impaciente, a non moitos palmos fronte de nós, ameazando coa súa soa presencia, adobiada, iso sí, cos matices épicos que de sempre lle foron atribuidos por esa ciencia oculta chamada sabiduría popular.chapuzon

Os pés serven de apoio a un noso corpo tenso, case nervioso, como querendo desenvolver algún tipo de aureola protectora, a modo de mostra de forza, mais quedándose en imperceptíbels tremelicadas do home que se sabe indefenso. Sobre unha area que se foi amoldando ao peso que debe aturar, adaptándose á nosa forma, convertíndose no Lugar ideal pra botar amarras durante un tempo que, agora, sabemos indeterminado. Pero á vez, un terreo que por momentos se derruba por algún costado, mesmo se dan casos se dan casos nos que isto ocorre polos catro costados, transmitíndolle á nosa inqueda masa de carne que este, pouco a pouco, está deixando de ser o noso sitio, que vai sendo hora de dar un paso ó fronte, encarar os camiños que o Obxectivo nos ten sinalados.

O apoucado arranque desemboca nun ambiente de intranquilidade xeralizada, primeiros azoutes que empezan a disparar as primeiras alarmas, as hostilidades son xa inevitábels. O Mar comeza a batalla gañando, os liviáns ataques iniciais, cuxa intención non ía máis aló de probar a forza do oponente, conseguiu evidenciar ostentosamente seus máis primitivos temores, ceonvertidos en vergoñas nada doadas de carrexar ante un Entorno que parece observar o desenlace, impávido, a punto de dilucidar se somos dignos de formar parte de él. E apunto de sermos xulgados, sempre desexamos que o veredicto sexa favorábel ós nosos intereses.

Pero os máis afoutos soen ser tamén os máis inconscientes, e movementos máis avanzados non auguran nada mellor, de feito o Mar xa empeza co armamento pesado, embestidas de ondeada forma pero co fungar dun mamut, aos que ningún human vivinte puido escoitar xamáis, pero do que maxinamos rosmaba como estas Ondas. É o momento da verdade, caerse significa voltar demasiado atrás, ter que volver a percorrer esos primeiros pasos tan difíciles, que o serían inda máis coa rémora de pasados Fracasos sobre das costas.

É o momento no que cada un escollerá a estratexia que máis se axeite ás súas capacidades. Os mellor exercitados optarán polo uso da forza bruta, alimentada coa motivación que cada centímetro gañado nos regala, a Dor existe, pero imos batila. Os máis habelenciosos, saberán adentrarse na onda polo punto exacto, no xusto intre, pra sacar un substancioso proveito da forza que ésta leva, e sair non só indemnes vencedores, senón que, ademáis, atesourando unha alegre e rexuvenecida Enerxía. Os máis covardes saberán agocharse e deixar que o perigo pase, sinxelamente mollándolles o cocote, non nos venceu, nós non o vencemos, irrevogablemene, o perigo seguirá na nosa Persecución ata que nos enfrentemos a él.

En calqueira batalla caen máis soldados dos desexados, é unha máxima que se abeira na lóxica de que quen xoga con lume, acaba por queimarse. E a presente nunca amosa unhas estatísticas demasiado esperanzadoras, moitos son os que quedaron atrás, quen sabe se tomándose máis en serio a súa preparación pra se adentrar neste Mar, quen sabe se téndolle cambiado o Obxectivo e sendo escorrentados hacia diferentes mares. O que sí podemos dar por seguro, e que non afrouxarán no seu empeño, e só camiñarán Adiante.

Pero toda guerra ten o seu fin, e só poderán considerarse vencedores os supervivintes, pois máis éxito que derrotar ao oponente, o é seguir con vida un mesmo. Pra todos estes victoriosos, ábrese unha nova Etapa, lonxe do fragor da batalla, pro que non foron entrenados, nin son cousas que se poidan aprender nos libros de texto.

Saber Nadar convértese agora nunha característica sine qua non, pois o tan agardado remanso de paz alén das ondas, pódese convertir rápida i eficazmente na porta ao máis fondo dos abismos, dos que escasean as voltas atrás, e sempre con tintes milagreiros. Quen sabe si é de covardes, ou sinxelamente de intelixentes, reiniciar voluntariamente os pasos, mergullarse nunha nova batalla, que xa sabemos perigosa, mais tamén o único camiño que sabemos andar, e intentar, esta vez sí, sair fortalecidos da mesma.

Pero aqueles supervivintes que xa veñen coa lección ben aprendida, pois xa aloumiñaron o Obxectivo anteriormente, o no caso duns poucos afortunados, que foron fabricados coa habilidade pro nado como componente de serie, deslízanse con suavidade por unhas augas cuxos mainos vaivéns son agora pracenteiros, servindo mesmo de cómoda pra unha maior tranquilidade, leito tanto de inspiradoras reflexións, como de relaxantes momentos en branco. Hai quen di que, máis aló da batalla, alén das ondas, no seu remanso de paz, alguén chegou a atoparse coa Felicidade.

Cada momento da vida, é como un chapuzón na praia.

A sociedade, ese ente que moi xenerosamente se define neste país como unha “agrupación natural o pactada de personas, que constituyen unidad distinta de cada uno de sus individuos, con el fin de cumplir, mediante la mutua cooperación, todos o alguno de los fines de la vida”, ese contexto no que, por un motivo ou outro, atinadamente ou non, temos que integrar a nosa vida, esa vida nosa que se amosa  unha soa oportunidade, tómala e déixala, e se che vin xa me esquecín.

Reina ás veces na conciencia humana unha ansia chamada socialización, ese invisíbel cordel que nos integra cos que temos preto, primeiro facéndonos ver que non os tiñamos tan preto, logo facéndonos ver que canto máis preto, millor, aínda que sempre existirá a excepción e, canto máis lonxe, millor, pero o tema da rivalidade humana cos seus conxéneres é outra historia, e hoxe non toca. E a socialización, que polo xeral dura dende o primeiro ata o derradeiro dos días da vida, é un proceso que pasa por diferentes fases, coma tódolos procesos, e a bo seguro unhas fases son millores ca outras, ou simplemente máis bonitas, ou pode que incluso sexan factíbels visuais esquemas desglosando por fases á esquerda, tipos de persoa na cabeceira, e todo agrupado por contextos ambientais, pero estas verbas non agochan a máis mínima capacidade de esquematización detrás, e quen as escupe xamáis entenderá gran parte das interioridades da devandita socialización, co engadido de que a súa única intención e facer unha pequena reflexión nun punto en concreto de todo ese proceso, e que pasará a contar en breve.

I esa reinante ansia de socialización, é motivada pola mente humana utilizando o vello truco dos soños, o Lázaro personal de cadascún, mirá que bonito podería ser todo ahí fóra, levántate, anda e consígueo. Non en vano existe parte da sociedade que di vivir de soños, que non ven a significar máis que o proceso de socialización non acaba de alcanzar as soñadas metas.

Chega un momento na vida, ou varios teríamos que decir pra estarmos máis acertados, no que alcanzamos ese punto da socialización, o que estamos aquí pra contar, no que arribamos a percibir, cunha lóxica inmensa marxe de erro, qué soños posúen nas súas humanas conciencias esas persoas que viñeron socializar connosco, dunha maneira pode que con sentimentos, sinxelamente cercana, ou xa no lonxano punto dos prexuízos. Máis concretamente cando establecemos unha comparación entre os soños dalgunhas concretas persoas mailos nosos, porque sempre se acaba facendo necesaria tal comparación, temos sempre un interés detrás diso, i é unha valiosa información de cara a afrontar o seguinte paso da socialización con máis información, o que significa máis posibilidades de éxito.

E resulta triste cando o resultado desa comparación é negativa, desfavorábel aos nosos intereses, isto é, obstaculizando os nosos pasos no proceso da socialización e, indirectamente, alonxándonos dos nosos soños. É algo que, de seres analizado dun modo máis detallado, poderíamos incluso observar que sucede a diario, inda que maiormente dun modo mínimamente perceptíbel, pero estas verbas centraranse só nas grandes ocasións, acolléndose pois ao oportunismo ventaxista, útil ferramenta das mentes máis limitadas. I esas grandes citas nunca son moi novedosas, todos as temos vivido dun modo similar, cando caemos na conta, ben de que este mundo non funciona como os nosos soños queren, ben de que esta sociedade non empuxa na mesma dirección que os nosos soños necesitan, ou sinxelamente, de que soñamos con persoas por cuxos soños serán levadas a un punto inalcanzábel.

O amor, aquí, agora e con estas verbas, un mero exemplo de motivación da socialización, un obscuro interese por converter esa comparación anterior en positiva, unha meta, só posíbel na intersección de dous soños.

Tan preto e á vez tan lonxe, na boca de todos, pouco orixinal pra titular esta reflexión, de ahí aos Soños nunca tanxentes.

E non todo é culpa da sociedade, nin dos seus soños, nin dos meus, pero hoxe estou aquí pra esquecerme un anaco deles, así que rapaza, ponme unha copa máis, que pronto a lingua vai torcer as miñas verbas, e nada terá sentido…

19
Set

Alén dos soños

   Posted by: donatoll   in Contacontos

Os primeiros raios de sol comezan a asexar dende oriente, mais ben poucos conseguen driblar as densas nubes que abrigan aló arriba, grises, artífices da humidade que adorna o chan, feble reflexo das datas que van quedando xa atrás. Poucos, tamén, son os paxaros que gostan destas paraxes urbanitas, inda que agora sexan suficientes pra porlle ritmo a esta gustosa quietude, silenciosa paz coa que o novo día empeza a ver a luz, só entorpecida polo chirlar dos freos dalgún que outro despistado vehículo.

Bo momento pra entreabrir a persiana, pra docemente medio encher de mañá a habitación, unha pouquiña de luz pra desfrutar mellor dos acontecementos tan intensos que están a albergar estas catro paredes; un sutil xeito de esvaecer eses fumes de victoria que flotan inquedos, só detidos polo teito na súa gloriosa ascensión.

Dous corpos que pacen no leito, de lado, en paralelo, mantendo uns centímetros de distancia, mais non de seguridade: xa horas atrás desapareceu calquera medo. Dous corpos que se observan, impávidos, coa pel de galiña propia desa transición dende unha intensa calor a un repousado frescor, comunicándose mediante o máis suave dos tactos, nacente nas xemas, morrente nos terreos máis apoucados. Despreocupadamente agochados baixo das sabas, docilmente impregnados do escaso alumear matinal, van evaporando as derradeiras gotas de suor que aínda surcan por algures.

Dous corazóns que, acompasadamente, van latindo en decrecente ritmo, reclamando un chisco de repouso, dende a necesidade de amorear as forzas necesarias, co obxectivo de palpitaren como gostan, como antes.

Dúas miradas ancoradas alén dos ollos, tratando de sacar a inevitable fotografía para a lembranza, pedindo guerra, pedindo paz. Dúas miradas que ata agora non se cruzaran tan bruscamente no camiño, pero que cren coñecerse dende séculos atrás, escribindo unha conversación xorda, mais rica en adxectivos, cargada de ilusións acochadas, aclimatada por aínda inconfesabels sentimentos.

Dous beizos que, dende a inminente incomodidade da sequía, pasan a rentes, un suave roce, un explosivo rexurdir de pracenteiros calafríos. Inmerollable xeito de enfrontarse a ese momento no que as palabras son innecesarias, vacías, insuficientes.

Dous soños que comezan cedo, mais devagariño, inseguros de saberen utilizar o maxín pra mellorar a realidade, temerosos de atopar antes do previsto un final.

Un espertador que atrona, unha man que atina a calalo, pra despois remexer no vacío, mais sen provocar por elo sorpresa algunha.

Resulta ben curioso como, ás veces, de xeito simbólico, metafórico, os pequenos intres, os pasadíos, resumen tan acertadamente ós sucesos máis duradeiros. Como a vida escolle unhas poucas verbas, síntese, para se definir a sí mesma, amosándose fronte a un. Resulta curioso, porque xamáis pensei que me podería ver reflexado nunca sinxela esfera, branca, inerte.
Ahí as tes. Diante túa. Fieles reflexos de nos. Coa nosa independencia inicial. Pousados nun punto aleatorio do noso entorno. Cos nosos pensamentos, cos nosos sentimentos. Expostos a que, en calquera intre, o mazo, do destino pra uns, do sistema pra outros, ou sinxelamente das casualidades, nos golpee nesa dirección, pretendida por eles, descoñecida por nos. Só queda rezar, a ver se así temos a sorte de que o director do mazo teña decidido entizar ben, que así non se sinte tan doloroso. Rezar pra que o brazo executor non se exceda nas súas funcións, sexa fiel ás ordes, e nos leve, devagariño a poder ser, ata alí onde eles queren, porque se así o queren, será porque alí estase mellor.
Son únicamente esos golpes os que nos poden sacar dese noso solitario recuncho. Pouco importa que ninguén nos tivese preguntado, porque non temos plans, desexos, inquietudes. Nada que nos faga movernos pola nosa conta. E só deixando atrás ese recuncho é como nos vamos topando cos demáis integrantes do entorno. E facémolo de diversas maneiras. Encontros suaves, que deixan marca. Bruscos, de repente veste marcha atrás. Ou ata en forma de choque, chegando a facer dano.
Pode un volverse forte, previsor, protexido fronte as feridas. Inda que iso supoña convertirse en axente damnificador. Ou pode un facer gala de mínimas dotes observadoras, a caer na conta de que somos extremadamente semellantes, que nos atopamos en circunstancias case sempre iguales. Inda que isto non supoña deixar de sufrir os danos.
En calquera caso, sempre estará ahí esa habilidade innata pra esquecer os paus que nos foron dados no pasado. É así como nunca nos detemos a pensar en porque estamos eiquí. Porque non estamos naquel recuncho que tanto nos gostaba, ou porque non podemos estar naquel outro que, dende eiquí, dende a distancia, semella ser o perfecto pra ser habitado. Non caemos na conta de que hai algo, ou alguén, que ten decidido por nós. Que estamos pechados nun inmensamente reducido espazo, que algún valente chega a chamar liberdade. É así como, tristemente, ó unico que somos quen de facer, é centrarnos nos encontros, nos choques entre nós. En si se fai máis ou menos ruido. En ver quen da máis forte. En ver quen se queda o recuncho máis codiciado.
Resulta curioso ver como, ocasional ou accidentalmente, algún de nós consegue escapar deses continuos choques, fuxir dese pequeno espazo, da influencia do brazo executor. Inda que só sexan necesarios uns intres pra darse conta de que o director dispón doutras ferramentas, coas que volver metelo dentro dese entorno controlado de seu, imposto, sempre ao alcance do brazo executor…
– Que carallo dis… Pon esa bola xa no tapete, a ver se lle das como dios manda, que casí rompes os vasos ca bola de billar, e mira que estaban lonxe, e o ron é do caro…

Querido amigo, como agora tenta, a miúdo me teño visto –coma todos- envolto neste debate de cómo xestionar una innomeable cantidade de cartos chovidos dende o ceo. Nunca me gustou crer que algo así sería factible, os meus pes sempre ben amarrados ao chan. Pero cal ialma ansiosa de vivir sonos, de compartilos cos demáis, de ser feliz, inda que só sexa por un chisquiño e nos apoltronados recunchos do maxín que amosan seu malestar por vérense esquecidos, sempre acabo caíndo nese placenteiro “brainstorming” de cómo reaccionar ao ser ese único acertante por todos envexado…

Ahí está a beira humana, isto é, a egoísta, na que o único reparto sería entre contas bancarias que, crisis vai, crisis ven, un nunca sabe canto lle vai afectar. E sendo rico, os números non minten, sempre vai afectar máis.

Está tamén o xen parroquián, que se gastaría todo o montante tan rápido como fose: compras, agasallos, especulacións, estragos…. Facéndoo antes de que ningún veciño se enterase, xa eles sacarán as súas propias conclusións no tocante ao do Ferrari.

A miña beira aforradora, ben, esta debe ficar no noventa e pico por cen de cerebro que a min me tocou non saber usar, qué lle imos facer.

Cecais a paixón se gastase todo en facer subir o equipo dos seus amores dunha vez por todas a primeira división, aínda que, sendo obxectivo, afortunadamente, é unha paixón que se emborracha soio hora e media cada semana.

Tamen posúo o meu curruncho conservador, igual que todo o mundo, por moita tinta vermellas que algúns empleen en escribilo doutra maneira. Curruncho que se gardaría para o futuro todo seu remozado poder adquisitivo. Non temendo males vindeiros, imquedanzas habelas non has hai. Pero qué é senón a experiencia, meu amigo, o pasar dos anos, a madurez, a pérdida das gañas de andar, de atoparse novas vivencias no camiño, e máis comodamente saber nutrirse de todos os recordos que se tiveran podido ir aforrando cando antes se ía ao galope. Que é senón recoller todo o sementado. Imaxínese adobialo con todo aquelo que o peto permitise, é decir, todo. Alguén dixo algunha vez moi sabiamente: “Os cartos non dan a felicidade, pero é unha sensación tan parecida…”

Pero por riba de todo está esta cómoda xuventude, coas facilidades e as feblezas que só un clase media pode atesourar e das que só un clase media se pode queixar. Tendo sido educado pra ser ben agradecido, estando agradecido de teres sido tan ben educado. Xuventude que entregaría a meirande parte do montante á súa queridísima nai, pois meréceo moito máis, pois só ela sabería administralo adecuadamente e repartilo entre quen fose necesario. Inda que sí se permitiría o luxo de quedarse umha pequena porcentaxe, o suficiente pra ter un final álxido, coas viaxes polo mundo, a conquista de novas experiencias, os excesos e os vizos cos que só un clase media pode soñar.

Pero erguendo un chisco a fronte, unha exhaustiva mirada ofrece un mundo insatisfactorio, dirixido por mentes ruíns, habitado maioritariamente por mentes ben intoxicadas, ben ausentes, todos envasados nun planeta que xira e xira, unha sociedade encamiñándose ridícula e desmotivadoramente a un máis que predecible futuro. Como moitos filósofos concretaron, a vida é un constante movemento; o problema é que a sociedade actual coverte cada movemento en cartos, e só os cartos saben intoxicar mentes, e a única maneira de evitalo e ausentándose de mente, inda que ao final te collan tachándote de demente. Unha sociedade que, a fin de contas, fai pensar só no hoxe, ao tempo que priva das ferramentas pra disfrutar del. E, se ben é certo que tal cantidade de líquido sería unha ferramenta perfecta, non podería ser usada máis que luxando as máns.

Así que camareiro, non cobizo eses cartos, deixe de darme o día, que non lle vou mercar o maldito décimo, que aquí o único gordo que vai caer será túa nai da cama do redonda que está, que só quero que me poña outro ron con cola, que sento que me fan pensar con más lixeireza…