Tíralle Do Aire

“Mimadriña!, que voz ten esa negra!” (por Lisa Kekaula) foi a frase máis repetida…

Cando o día comeza a deixar de selo, cando a escuridade comeza a envolver cada curruncho destas rúas, cando cada pedra, cada muro, van adquirindo esa frescura, esa cor crepuscular, rezumando ese lixeiro cheiro a humidade que o alboroto diurno agocha baixo os seus longos brazos. Ese é o intre que escolle sempre o home do saxo pra dar inicio á súa actuación.

Hoxe o escenario non é moi cómodo, nin vistoso, sen decoro. Pero conta coa vantaxe de ser un espazo aberto, accesibel pra quen o desexe, ademáis claro está de por tratarse dun concerto de balde. Mais agoriña son ben poucos os espectadores que observan, impávidos, as rutinarias pero necesarias probas de son do músico. E, a xulgar polas súas miradas, esquivas, coma con medo, todo semella indicar que o éxito de audiencia hoxe non será moi abondante.

Mais o home do saxo é sabedor que iso dependerá exclusivamente del. E vai empezando a soprar nota tras nota. Quizais as dúas primeiras cancións sexan un fiasco, múltiples erros, notas fóra de tempo, tusidos que por moito que se disimulen non deixan de luxar o máis que fermoso vibrar deste instrumento, un vello Bernard estragado no seu aspecto, mais que inda mantén ese dolce son que sempre o caracterizou.

O home do saxo non gosta de coñece-lo seu respetábel, limítase a ver de cando en vez o movemento de pernas que ten diante de seu. Cada intre que ergue un chisquiño a mirada, olla uns zapatos, ou deportivas, ou sandalias, mais sempre diferentes ás de antes. Pero hoxe síntese forte, coas enerxías propias dunha cena decente, con gañas de gostar, de muda-las miradas furtivas de sempre por esa sensación que produce unha ducia de ouvidos prestándolle atención. Vai encadeando peza tras peza, todas a un ritmo algo pausado, constante; só a voz máis dolce do mundo saíndo pola boca da muller máis fermosa sería digna cantante pra este músico. Non reprime as bágoas, que tan rápido como nacen dos seus pechados ollos morren no medio da descoidada barbadela; tantos anos nos escnarios fanlle saber que o público nunca é quen de fixarse en tales detalles. O corazón bátelle con forza, véñenlle á cabeza lembranzas de tempos pasados, nos que nin era músico, nin soñaba con selo, nin lucía tal pelaxe na cara, mais tempos en que calquera bágoa sería de ledicia, tempos en que a estas horas estaría deitándose coa única inquedanza de pór seu espertador listo pra o seguinte día.

Son momentos de apoxeo do concerto, seu eco semella contentar a estas rúas, fartas de ver de todo nas súas eternas vidas, mais agora embargadas polo acolledor fungar que nace nos mesmísimos pulmóns do home do saxo.

Un par de cancións máis pra que o público deixe de ser escaso pra ser nulo. Momento de retirada, de preguntarse se cando menos sería quen de provocar un sorriso, o mínimo xesto de satisfacción nalgún dos seus espectadores. Con toda a delicadeza que as súas suorosas e suxas máns lle permiten, vai enfundando coidadosamente seu benquerido instrumento. Única arma coa que vai combatendo a guerra da propia supervivencia, comprensiva compaña que o afasta dos momentos de tolemia.

Mais o home do saxo tivo hoxe o pracer de tocar pretiño da casa. Bástalle con erguerse, dar media volta e abri-la porta sen peche de seguridade deste caixeiro; súa boina ao revés non foi quen de acadar máis que pra o bocata de mañán, pero, polo menos, esta noite seus ósos non se estremecerán na friaxe da noite.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño…

Longa noite de pedra

Celso Emilio Ferreiro

(Unha iniciativa de Blogues Pola Lingua)

(Adheridos ao manifesto d’A Mesa pola Normalización Lingüística)

Básicamente foi por satisfacer vellas curiosidades e.. iso, curiosidades satisfeitas.

Porque non só da ghitarra vive o ghaiteiro, tamén gosta, lóxicamente, da ghaita. Da ghaita, do pulpiño, chourisos, ourella… E todo cen por cen ghallegho…

Soño con ese día, meu inseparábel amigo, no que ao fin che teña afastado de min. Ese día no que os nosos sentimentos deixen de ser nosos, pra seren únicamente meus. Cando miñas bágoas mollen outro ombreiro, e as ledicias fagan sorrir outros beizos. Ese día no que o autor da novela que nos narra decida por un punto e aparte entre nós. Cando fuxas das covas da miña compaña, cando peche os ollos e non te siga vendo. Pode que ese soñado día sexa o da nosa fin, xuntos ata que a morte nos separe, e sen firmarmos contrato algún. Mais inda así non deixo de soñar con ese día, meu invisíbel amigo.

Vellos rockeiros nunca morren… que continúen así por sempre!!

Dan koGhones!!, Dan koGhones!!…

Miña terra galega….

“Bos días, señores pasaxeiros. Comunicámoslles que o aterraxe no aeroporto de Santiago levarase a cabo nuns minutos. Lembrámoslles que deben te-lo cinto de seguridade abrochado ata que o avión se teña detido. O tempo hoxe é un chisco choivoso, mais con temperaturas suaves. A tripulación deste voo deséxalles unha agradable estancia”.

Os altofalantes, cun volume algo esaxerado, espertan de súpeto a Avelino. Este xeito de dalos bos días non resulta doado de dixerir pra ninguén, tampouco pra Avelino. Pero o momento é pra vivilo ben esperto. Tanto tempo sen pisar esta terra, sen mergullirse en tan particulares brétemas, sen respirar esta verde frescura, sen verse agardando a que se enxoite a zamarra ao pe da lareira.

Cunha pequena zamarra, quen sabe si escasa ou excesiva equipaxe, Avelino sae da estación aeroportuaria, cun Ducados nas maos inquedo por verse queimado xa entre os seus amarelos dentes. Mailas ansias de voltar a sentir estes ventos por entre seus pulmóns fan que Avelino garde o pitillo de novo no paquete. Ansias por sentir aquelo que fai tempo que non sinte, gañas de desfrutalo de novo. Reparando en que eiquí a gravidade semella diferente. Non chegando a lembra-lo nome do científico que a calculou por primeira vez, mais dubidando se tal forza física se pode chegar a reducir a unha sinxela fórmula. Masa x aceleración. Quizais cada lugar teña cadansúas propiedades exclusivas, eses factores que non se estudan, que se viven.

“A onde?” “A Vilaromeira, ao cemiterio, por favor”. Estas amplas estradas, eses rañaceos de alá ao fondo, ou esa morea de vivendas tan xuntas e semellantes entre sí. Isto é novo. Máis estes montes, este río. Isto endexamais mudará. A choiva medrou en intensidade dende fai uns intres. Se cadra, non será moi bo pra saúde de Avelino verse debaixo destas augas. “Desculpe, por canto me vende seu paraugas?” “Léveo, de balde, é seu, cabaleiro”.

A igrexa está nun pequeno alto, dende o que se ve con facilidade a maior parte do pobo. Dende alí Avelino repasa unha por unha cada casa, a pesar de que ningunha se parece en nada a como eran antes. Inda así, é capaz de porlle un nome a cada unha delas. Un amigo, case un irmao, Antoniño. Un veciño do que non foi quen de aprender todo aquelo que non debería ter feito, o Trintapelos. A moza más fermosa que nunca coñeceu, seu primeiro bico, Isabeliña. O sacristán, ese tolo ao que acababa ignorando, mais ao que moitas farras lle debía.

“Xulia Cortegoso Fernandez, D.E.P.”. Abonda unha foto, vella de por sí, máis aínda, gastada polo tempo, pra estoupar en laídos. Bágoas que nunca se poideron compartir con ninguén. Uns ollos que, a través da súa aparente plasticidade, seguen transmitindo ese amor materno que tanto abrigou nas noites de frío, que tanto encheu os baleiros da soidade. Eses sabios consellos que non se escoitaban por medio dos oídos, senón que estaban gravados na ialma. Avelino prende o cirio, apagado seguramente que dende fai anos. Mais vento e choiva dificúltanlle a labor. Cubríndoo co seu miúdo corpo volve prendelo. Mais vóltase apagar. Despois de varias tentativas e vendo a falta de éxito, bótase ao chan. Sentado, coas pernas dobradas, coa cabeza metida entre os nocellos.

Lembrando todo aquel tempo que estivera coa súa mai, única compañía, dende sempre. Lembrando como xuntos conseguiran afronta-las duras couces que lles viñan dadas. Eses ombreiros que o acougaban cando volvía borracho do bar. Esas maos que tanto tiveran que traballar e que, sen saber como, nunca perderon a súa delicadeza feminina. Ese mandil branco pola fariña, esa calor no estómago que Avelino tanto desfrutaba. Esa intelixencia capaz de xestiona-los escasos cartos que Avelino traía do xornal e non malgastaba en fuxidías festas.

Lembrando ese día no que decidiu irse lonxe do carón da súa mai. Argallando un futuro polo que tantas pinqueiras de suor viu correr pola fronte da súa protectora. Quizais guiado polo son do egoísmo, que naquel día lle fixo esquencer toda esa suor. Tentando deixar atrás unha vida apertada, ignorando que deixaba eiquí unha dificultade se cadra maior.

Pedindo perdón por facer algo do que se sinte culpabel mais polo que no fondo se sabe inocente. Desexando amargamente que todo isto non fose así, pero sen ánimo algún de retroceder ata ese día, pois volvería toma-la mesma decisión.