Archive for Xaneiro, 2008

22
Xan

A Morriña

   Posted by: donatoll    in Galiza, sitio distinto

morriñas.f. Sentimento e estado de ánimo melancólico e depresivo, en particular o causado pola nostalxia da terra. Sentía moita morriña no estranxeiro. Nos días de chuvia éntrame a morriña. CF. soidade, señardade.
Morrina
A morriña é un sentimento que invade ao corpo de súpeto, sen previo aviso, embriagando a ialma con lembranzas que endexamáis se esquencerán.
A morriña é saberse lonxe das raíces, sen atopar explicación a por qué a vida nos separa delas.
A morriña é crer máis forte ca nunca nun pobo, nunha cultura, nunha lingua. Sentirse embaixador polo mundo dun xeito de ser, dunha maneira de afronta-la vida.
A morriña é producto dunha esencia; esa mesma que tanto nos enche a boca cando afirmamos con rotundidade ‘eu son galego’.
A morriña é escoitar repetidamente versións musicais de ‘Negra sombra’, tanto ten que a cante Astarot como que a cante Luz Casal.
A morriña é sentir todo isto cun exquisito licor café mollando os beizos.

7
Xan

A película da vida

   Posted by: donatoll    in Contacontos

Nin o molesto clic-blic do espertador. Nin o branco resplandor dos primeiros raios a través da fiestra. Nin o últimamente habitual son do celular coa voz do malhumorado xefe ao outro lado. Hoxe L. vese de súpeto extraído do seu mundo onhírico por mor duns repetitivos i escandalosos golpes ao outro canto da fiestra. Nos breves segundos en que vai abrindo as súas pálpebras, L. cre vislumbrar unha sombra por fora, tan alta como a fiestra. E polo quiquiriquí que acompañan o poc-poc contra o cristal, vai formando a idea dunha especie de galo xigante que o está a espertar de moi malos modos. Sobresaltado e asustado, quere separarse da fiestra, pegada ao seu carón. Máis o medo élle xa maior do que imaxina, e co brinco rocorre todo o colchón pra caer pola beira esquerda da cama. O golpe vai ser doloroso, pero xa e tarde pra evitalo. Mais unha inesperada masa de auga amortigua a súa caída. Érguese rapidamente, a piques está de se afogar. A sensación de incredulidade –ao tempo que de medo- medra xa imparábel. Cun par de amplas zancadas, sen mirar moi ben aínda –a mistura entre auga e lagañas e moi molesta-, bótalle a man ao interruptor, acertando á primeira. Xírase, despacio: non sabe se quere mirar o que vai mirar. Pode ver como tra-la fiestra só hai luz, nada de estranas sombras nin escandalosos golpes. Nin tampouco hai estranas piscinas á beira da cama. Un mal espertar, pensou. Cando o corpo semella comezar a calmárselle, cae na conta de que está empapado. As pinqueiras formaron xa un bo charco aos seus pés. Ten que ser suor, só se trata de suor. Vai comprobalo. Pero logo de toca-las enxoitas sabas, o corpo vólveselle encher de inquedanza. Mira o reloxo. As 7:15, xusto é a hora á que se ergue os días laborais. Ao tempo, comeza a soar o espertador.

L. tenta esquecerse de todo: prefire unha non explicación antes que unha verdade que non poida crer. Consegue calmarse un pouqiño. O xusto pra botar un pouco de leite nun tazón sen verter por fora. Alcanza os corn-flakes e sérvese uns poucos. Pero aos miúdos cereais con forma de grao de millo de sempre semella que lles naceron cabeciña, ás e patas. Ademáis, berran agudamente, semellando pedir clemencia. Berran, iso sí, só ata morreren afogados no fondo da taza. L. pecha as pálpebras. Isto non está pasando. Volve abri-los ollos. E os cereais de sempre agora son… coma sempre. Vólvelle a inquedanza ao corpo. Facendo o que pra él é un xesto de heroicidade, achégase a caixa de corn-flakes que aínda amarraba i espétalle a mirada por dentro. Mais, vaia estrana sorpresa, os cereais nin teñen extremidades nin se moven sós. Achega a caixa á ourella, pero non capta berro algún. L. move a cabeza de lado a lado. Só e un mal espertar. Isto non está a pasar realmente. Rise. Que imaxinación que teño. A negación sérvelle cando menos pra paparse con certa tranquilidade o seu almorzo. Mellor marchar a traballa canto antes, convéncese.

Colle carteira, tabaco e celular. E as chaves. O estreito pasillo do seu piso está totalmente oscuro. Preme o interruptor mais a bombilla non encende. Pero se aínda a cambiei onte. Bah!, poidose fundir de tódolos xeitos. A trompicóns, petando coas dúas paredes do pasillo, consegue achegarse á porta. Cando –segundo os seus cálculos- só lle restaban un par de pasos, a bombilla préndese. E vai mudando de cor: amarelo, vermello, verde, azul… Golpea o interruptor, varias veces. Sen sorpresa, comproba que a bombilla non obedece. Teño que largarme de eiquí canto antes. Xa decidirá despois se ten o atrevemento de volver á casa. Xírase cara a porta, botándolle a man ao pestillo. Xusto antes de alcanzalo, a porta de madeira ábrese soa. Ademáis agora é de corredoira. Pasmado, a L. ocórreselle buscar algún detector de movementos no alto do marco. Mais non hai nada. O medo medra agora imparábel. Teño que irme. Teño que ir traballar. Atravesa dun brinco a entrada do piso. Ao volver toca-lo chan, a porta péchase. Xírase e comeza a baixa-las escaleiras con lentitude; chega ao portal do edificio a velocidade de atleta. Sente que algo ou alguén o está a perseguir. As presas fan que lle caian as chaves ao chan. Todo o lixeiro que pode, e sen mirar atrás, abre o portal e corre rúa abaixo.

Só unhas zancadas despois, detense con brusquedade. Mira enfronte, a un lado i ao outro. As rúas están completamente baleiras. Quédase paralizado, máis incrédulo que temeroso. Escoita un agudo berro que proven da súa esquerda. Vai sendo cada vez máis alto, sexa o que sexa estase achegando apresuradamente. Cando acaba de xira-la cabeza, pode mirar a un tipo montado en bicicleta que vai dreitiño contra él. Afástase dun chimpo. O estrano home pasa onda él sen inmutarse. Viste esmoquin e leva casco. E non deixaba de emitir ese agudo berro, que a L. lle lembrou aos cereais voadores de antes. E a bicicleta, que ía ben rápido, non dispuña de pedais. I L. seguía alí, no medio da rúa. Outro berro se aproxima i outro estrano ciclista está a piques de levar a L. por diante. Este semella ser unha muller, con uniforme de caixeira de supermercado. Tamén con casco e tamén sen pedalear. Logo outro ciclista. Máis outro. Sucédense ata chegar en pouco tempo a ateiga-la rúa. Circulan estranamente sen chocar entre eles. E todos van proferindo ese agudo berro que forza aos límites os tímpanos de L. Bótase de espaldas contra a fachada dun edificio pra esquiva-los ciclistas. Pouco a pouco, a afluencia destes vaise atenuando, ata que aparecen de un en un, aos poucos. Sen a necesidade de evitar ser atropelado, L. repara no escaparate que tiña enfronte, na outra beirarrúa. É amplo, duns cinco metros de ancho por tres de alto. O cristal está totalmente tinguido de negro. A curiosidade vence ao medo en L.. Achégase ata o ventanal, pegando a fronte nel e bordeando os ollos coas mans. Dentro pode mirar como un pequeño graderío, cheo de persoas. Está moi oscuro, mais L. pode velos a todos sentados en amplos sillóns. Visten de negro e levan unhas gafas de plástico, como as usadas nas películas 3D. Todos suxeitan unha caixa de palomiñas coa man esquerda, mentres coa dereita collen unhas poucas e as papan case sen masticalas. E todos fan isto ao tempo, exactamente coordinados. Un deles, sentado na parte dereita, deixa de comer nelas e, coa man dereita, agarra as súas gafas pra quitalas. Observa impávido a L.. Cando a mirada e recíproca, un repentino fume enche o graderío de invisibilidade. De súpeto vaise o fume. L. está agora sentado no sillón onde estaba o tipo que o mirou. Na man esquerda ten unha caixa de palomiñas, das que come coa man dereita, saciando a nova necesidade de comer nelas. Leva postas unhas gafas plásticas, a través das cales pode mirar unha inmensa pantalla. E na pantalla vese a un tipo –o mesmo tipo que estaba antes ahí sentado- durmindo, semellando estar a piques de ser erpertado…