Archive for Marzo, 2008

16
Mar

Lembranzas

   Posted by: donatoll    in Contacontos, Galiza, sitio distinto

“Bos días, señores pasaxeiros. Comunicámoslles que o aterraxe no aeroporto de Santiago levarase a cabo nuns minutos. Lembrámoslles que deben te-lo cinto de seguridade abrochado ata que o avión se teña detido. O tempo hoxe é un chisco choivoso, mais con temperaturas suaves. A tripulación deste voo deséxalles unha agradable estancia”.

Os altofalantes, cun volume algo esaxerado, espertan de súpeto a Avelino. Este xeito de dalos bos días non resulta doado de dixerir pra ninguén, tampouco pra Avelino. Pero o momento é pra vivilo ben esperto. Tanto tempo sen pisar esta terra, sen mergullirse en tan particulares brétemas, sen respirar esta verde frescura, sen verse agardando a que se enxoite a zamarra ao pe da lareira.

Cunha pequena zamarra, quen sabe si escasa ou excesiva equipaxe, Avelino sae da estación aeroportuaria, cun Ducados nas maos inquedo por verse queimado xa entre os seus amarelos dentes. Mailas ansias de voltar a sentir estes ventos por entre seus pulmóns fan que Avelino garde o pitillo de novo no paquete. Ansias por sentir aquelo que fai tempo que non sinte, gañas de desfrutalo de novo. Reparando en que eiquí a gravidade semella diferente. Non chegando a lembra-lo nome do científico que a calculou por primeira vez, mais dubidando se tal forza física se pode chegar a reducir a unha sinxela fórmula. Masa x aceleración. Quizais cada lugar teña cadansúas propiedades exclusivas, eses factores que non se estudan, que se viven.

“A onde?” “A Vilaromeira, ao cemiterio, por favor”. Estas amplas estradas, eses rañaceos de alá ao fondo, ou esa morea de vivendas tan xuntas e semellantes entre sí. Isto é novo. Máis estes montes, este río. Isto endexamais mudará. A choiva medrou en intensidade dende fai uns intres. Se cadra, non será moi bo pra saúde de Avelino verse debaixo destas augas. “Desculpe, por canto me vende seu paraugas?” “Léveo, de balde, é seu, cabaleiro”.nai_.jpg

A igrexa está nun pequeno alto, dende o que se ve con facilidade a maior parte do pobo. Dende alí Avelino repasa unha por unha cada casa, a pesar de que ningunha se parece en nada a como eran antes. Inda así, é capaz de porlle un nome a cada unha delas. Un amigo, case un irmao, Antoniño. Un veciño do que non foi quen de aprender todo aquelo que non debería ter feito, o Trintapelos. A moza más fermosa que nunca coñeceu, seu primeiro bico, Isabeliña. O sacristán, ese tolo ao que acababa ignorando, mais ao que moitas farras lle debía.

“Xulia Cortegoso Fernandez, D.E.P.”. Abonda unha foto, vella de por sí, máis aínda, gastada polo tempo, pra estoupar en laídos. Bágoas que nunca se poideron compartir con ninguén. Uns ollos que, a través da súa aparente plasticidade, seguen transmitindo ese amor materno que tanto abrigou nas noites de frío, que tanto encheu os baleiros da soidade. Eses sabios consellos que non se escoitaban por medio dos oídos, senón que estaban gravados na ialma. Avelino prende o cirio, apagado seguramente que dende fai anos. Mais vento e choiva dificúltanlle a labor. Cubríndoo co seu miúdo corpo volve prendelo. Mais vóltase apagar. Despois de varias tentativas e vendo a falta de éxito, bótase ao chan. Sentado, coas pernas dobradas, coa cabeza metida entre os nocellos.

Lembrando todo aquel tempo que estivera coa súa mai, única compañía, dende sempre. Lembrando como xuntos conseguiran afronta-las duras couces que lles viñan dadas. Eses ombreiros que o acougaban cando volvía borracho do bar. Esas maos que tanto tiveran que traballar e que, sen saber como, nunca perderon a súa delicadeza feminina. Ese mandil branco pola fariña, esa calor no estómago que Avelino tanto desfrutaba. Esa intelixencia capaz de xestiona-los escasos cartos que Avelino traía do xornal e non malgastaba en fuxidías festas.

Lembrando ese día no que decidiu irse lonxe do carón da súa mai. Argallando un futuro polo que tantas pinqueiras de suor viu correr pola fronte da súa protectora. Quizais guiado polo son do egoísmo, que naquel día lle fixo esquencer toda esa suor. Tentando deixar atrás unha vida apertada, ignorando que deixaba eiquí unha dificultade se cadra maior.

Pedindo perdón por facer algo do que se sinte culpabel mais polo que no fondo se sabe inocente. Desexando amargamente que todo isto non fose así, pero sen ánimo algún de retroceder ata ese día, pois volvería toma-la mesma decisión.

9
Mar

Falando de arte

   Posted by: donatoll    in Non te deixes enganar

Se cadra miña opinión non sexa a máis fiabel. Pra un home “de ciencias” coma min, verter comentarios a preto do arte quizáis non vaia más aló de tentar facerme sabedor de cousas que nunca comprederei, pode que nen sequera me acerque a elo. Un home, ademáis, trouleiro: iso de “home” está por demostrar, e iso de “de ciencias” é por non dici-la miña verdadeira vocación estudiantil: esa de “tarde, mal e arrastro”.

O caso é que nestes días pulula pola rede unha “obra de arte” que consiste, básicamente, en amosarlle ao impasibel público o esmorecemento da vida dun can, negándolle calqueira tipo de axuda. Contemplando, a fin de contas, como o inofensivo can morre de fame (eiquí podedes ver máis imaxes).

Quedame claro que, grazas a isto, hai dús cousas que quedarán ben cheas:

· O peto do artista de turno (a curto ou longo prazo). Ben sexa grazas ás elites sociais que moitas veces finanzan exposicións deste tipo -descoñezo si é o caso- ou ben grazas a os gobernos que, por medio de cousas coma a o “Dereito á Propiedade Intelectual” amparan, legalizan e subvencionan cousas así -tamén descoñezo si é este caso e, ademáis, iste é un tema do que xa falaremos máis ao miúdo ao seu tempo-.

· O sentimento de superioridade de tódalas mentes que se pasearon, impávidas, por diante do pobre animal, carentes de remordementos e conciencia.

Posiblemente, este meu intento de crítica non sexa máis cunha mera divagación, ata pode qarte.jpgue un claro exercizo de hipocresía. Certo é que non estou suficientemente cualificado como pra opinar sobre a parte “artística” desta macabra (ou, cando menos, nada doada de comprender) exposición. Pero certo é tamén que probablemente non estea eu tampouco acreditado pra valora-la parte “humana”.

Ocorre que as maos que agoriña están a derramar tinta sobre un papel calquera son as mesmas maos que no seu día colaboraron a matar porcos, galiñas ou cordeiros.

¿Teño eu o dereito a bota-las maos á cabeza cando vexo cousas no mundo como esta “exposición artística”? Podo ver unha diferencia: porcos, galiñas e cordeiros representan a nosa supervivencia como especie (algo disto explicou Darwin). No meu caso representan tamén tradición rural. Pola contra, o can representa amizade, disque incluso é o espello do seu amo.

Mais é certo que tamén se atopa unha semellanza: son seres animais (sí, con vida propia) que, cousas da evolución (ata pode que do azar) son especies dominadas polo ser humano. O que, ao fin e ao cabo, acaba facéndonos sentir superiores a eles.

Isto, se cadra, acércame perigosamente aos espectadores de devandita “obra de arte”. I entristéceme moito darme conta delo.