Archive for Maio, 2008

18
Mai

O home do saxo

   Posted by: donatoll    in Contacontos

Cando o día comeza a deixar de selo, cando a escuridade comeza a envolver cada curruncho destas rúas, cando cada pedra, cada muro, van adquirindo esa frescura, esa cor crepuscular, rezumando ese lixeiro cheiro a humidade que o alboroto diurno agocha baixo os seus longos brazos. Ese é o intre que escolle sempre o home do saxo pra dar inicio á súa actuación.

Hoxe o escenario non é moi cómodo, nin vistoso, sen decoro. Pero conta coa vantaxe de ser un espazo aberto, accesibel pra quen o desexe, ademáis claro está de por tratarse dun concerto de balde. Mais agoriña son ben poucos os espectadores que observan, impávidos, as rutinarias pero necesarias probas de son do músico. E, a xulgar polas súas miradas, esquivas, coma con medo, todo semella indicar que o éxito de audiencia hoxe non será moi abondante.

Mais o home do saxo é sabedor que iso dependerá exclusivamente del. E vai empezando a soprar nota tras nota. Quizais as dúas primeiras cancións sexan un fiasco, múltiples erros, notas fóra de tempo, tusidos que por moito que se disimulen non deixan de luxar o máis que fermoso vibrar deste instrumento, un vello Bernard estragado no seu aspecto, mais que inda mantén ese dolce son que sempre o caracterizou.O home do saxo

O home do saxo non gosta de coñece-lo seu respetábel, limítase a ver de cando en vez o movemento de pernas que ten diante de seu. Cada intre que ergue un chisquiño a mirada, olla uns zapatos, ou deportivas, ou sandalias, mais sempre diferentes ás de antes. Pero hoxe síntese forte, coas enerxías propias dunha cena decente, con gañas de gostar, de muda-las miradas furtivas de sempre por esa sensación que produce unha ducia de ouvidos prestándolle atención. Vai encadeando peza tras peza, todas a un ritmo algo pausado, constante; só a voz máis dolce do mundo saíndo pola boca da muller máis fermosa sería digna cantante pra este músico. Non reprime as bágoas, que tan rápido como nacen dos seus pechados ollos morren no medio da descoidada barbadela; tantos anos nos escnarios fanlle saber que o público nunca é quen de fixarse en tales detalles. O corazón bátelle con forza, véñenlle á cabeza lembranzas de tempos pasados, nos que nin era músico, nin soñaba con selo, nin lucía tal pelaxe na cara, mais tempos en que calquera bágoa sería de ledicia, tempos en que a estas horas estaría deitándose coa única inquedanza de pór seu espertador listo pra o seguinte día.

Son momentos de apoxeo do concerto, seu eco semella contentar a estas rúas, fartas de ver de todo nas súas eternas vidas, mais agora embargadas polo acolledor fungar que nace nos mesmísimos pulmóns do home do saxo.

Un par de cancións máis pra que o público deixe de ser escaso pra ser nulo. Momento de retirada, de preguntarse se cando menos sería quen de provocar un sorriso, o mínimo xesto de satisfacción nalgún dos seus espectadores. Con toda a delicadeza que as súas suorosas e suxas máns lle permiten, vai enfundando coidadosamente seu benquerido instrumento. Única arma coa que vai combatendo a guerra da propia supervivencia, comprensiva compaña que o afasta dos momentos de tolemia.

Mais o home do saxo tivo hoxe o pracer de tocar pretiño da casa. Bástalle con erguerse, dar media volta e abri-la porta sen peche de seguridade deste caixeiro; súa boina ao revés non foi quen de acadar máis que pra o bocata de mañán, pero, polo menos, esta noite seus ósos non se estremecerán na friaxe da noite.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño…

Longa noite de pedra

Celso Emilio Ferreiro

(Unha iniciativa de Blogues Pola Lingua)

(Adheridos ao manifesto d’