A Barna: enigmas, curiosidades i outras vivenciasArchive for the ‘‘ Category

22
Dec

Stand-by

   Posted by: donatoll

Descubrir non sen resignación que o peso da mirada non fai que as agullas do reloxo Piensa en nosotrasvaian máis lixeiras. Sen nada por facer. Sen premio da lotería que mude vidas. Co lamento de non formar parte das elecións doutras persoas, a pesares dos intentos. A mirada cravada na parede, tentando escudriñar os fugaces e pasaxeiros recordos de fai unhas poucas horas. Coa sensación de que foi boa noite, mais non lembrar moi ben por que.

Unha resaca, desas que foden, que pon en stand-by a vida eiquí. Rebobinando o casete vital pra escomenza-la reprodución dende un punto anterior, deixando momentáneamente no esquecemento as vivencias nesta outra punta.

Miña Galiza festexeira, alá vou.

2
Dec

O meu barrio

   Posted by: donatoll

Se cadra, o mellor modo de comezar a coñecer a nova cidade sexa escudriñar pouco a pocuo as rúas que máis preto teño. E certo é que neste barrio que me adopta, Sant Andreu, pódese respirar un aire lixeiramente Sant andreu Festesdiferente ao do resto da cidade. Non ten nin de lonxe o encanto da Ciutat Vella (ou de calqueira outro casco vello), pero sí ten zona (máis ou menos) vella. Non é un barrio de grandes comercios (a súa rúa máis mítica está plagada de pequenos comerciantes), pero ten o centro comercial máis grande de Barcelona. Tampouco ten grandes alardes de modernidade, salvo algún que outro bareto con moi boa pinta. Destaca iso sí seu equipo de fútbol. Líderes da 3ª división catalana, poden proclamarse ben alto como 3ª equipo da cidade. Curiosidade: ¿sabedes quen o preside? Pois o coñecido Joan Gaspart.

Supoño que isto de ter un pouco de todo, fan desta xente agradable e sinxela.

Pero sí sobresae un aspecto sobre os demáis. O inconformismo e a reivindicación tan arraigada que teñen. Xa non só na morea de punkies (pero punkies de verdade, non só na maneira de vestir) que habitan eiquí ou ben veñen a reunirse cos seus colegas. Eiquí reivindican os sePunkieus dereitos todos e cada un.

Situado ao norte da cidade, este era un axuntamento independente fai uns cen anos, e aínda conserva moitísimas casiñas baratas e terreos cos que o axuntamento de Barcelona se está afacendo a especular e mesmo a derrubar. E ante esta inxustiza movilízanse, protestan. Inclusive resisten dentro da súa casa, coas excavadoras chamando á porta. E resúltame digno de admiración: nuha céntrica plaza, reunión veciñal. Vellos, non tan vellos, e xóvenes (os punkies aos que me refería antes), manteñendo diálogos constructivos: imos protestar así porque nos están a dar polo cu deste xeito, i eso non pode ser. Se fose no meu pobo, eses vellos ou ben se adicarían a chamar porreros (iso como mínimo) a eses rapaces, ou ben houbesen fuxido nada máis albiscalos.

Nestes días celebran as súas festas. Hoxe mesmo fixeron un desfile de non sei moi ben que, había xigantes, bandas de tambores, etc. Os desfiles que podemos ver en Tui (con menos da metade de habitantes, parroquias incluidas) son superiores, e unha soa banda de tambores de A Guarda fai moito máis barullo que tódolos tamboristas que andaban por eiquí xuntos. Pero que diantres, son festas igual. I eles divírtense.

E os punkies, como non, inclusive organizan as súas festas alternativas.

24
Nov

45 minutos máis de vida

   Posted by: donatoll

Fagamos un pequeno exercizo de lóxica (ou ilóxica).

MapaBCN1Se temos que percorrer a distancia entre o punto A e o punto B (uns 300 metros), o camiño máis rápido parece ser o que nos amosa a liña azul. Agora ben, teñamos en conta o camiño sinalado en verde e que pasa polo punto C. ¿Canto tempo tarda un coche en percorrer cada un destes camiños?
Pois ben, facendo o camiño verde, tardaríamos uns 3 minutos. ¿E facendo o camiño azul? Pois 50 minutos.

Isto é, unha perda de 45 minutazos de vida que viña malgastando estes días que descoñecía o camiño verde.

P.D.: sí, C é de Cafrada.

17
Out

Ás présas III

   Posted by: donatoll

Bonita foto, ¿non?. Pois sí. Pero, ¿qué carallo farei un martes coma hoxe eiquí, á beira desta torre? olli_torre_agbar1.jpgTeño fame (aínda non cenei), estou algo canso e a uns kilómetros da miña casa. Obviamente non fago turismo… Pero escomecemos polo principio.

Esta historia deixeina o venres á noite, co coche (ben) aparcado diante da miña casa. Pois ben, o sábado espertei decidido a repara-lo meu coche. Dado que os talleres (ou ben os seus proveedores) estaban de ponte festiva, tiven que ir mercar unha batería nova a un centro comercial de por alí. Ao ir pra aló, coas maos baleiras, tardaría uns quince minutos. Ao vir de volta, botei máis de media hora. Non sei canto pesa a merda da batería esa nunha balanza, máis sobre meu hombreiro diría que como unha tonelada.

Pero o cansanzo, a dor de brazos e a camiseta empapada en suor non me privaron da decisión coa que me erguín. Axudado por unha pouca ferramenta que tamén tiven que mercar, empecei a desmonta-la batería vella…Merda. Alí escondido había un tornilliño ao que non lle alcanzaba. Coas maos graxentas mandeino a tomar por saco. Xa o arregalarei pola semana.

Onte luns non tiven tempo, polo que hoxe martes tentarei deixar resolto todo dunha maldita vez. Antes de entrar no edificio, bótolle unha pequena ollada ao coche. Non o vexo, pero bueno, estará por entre eses coches de diante… Merda. Caio na conta de que o tiña aparcada á esquerda da rúa, namentres agora tódolos coches están botados contra a dereita… Merda. O coche non está.

Chamo á policía, logo ao servicio de grúas. Aló o teño (á beira da torre Agbar). Merda.

Pois sí, ese sinxelo ’16-31’ do sinal ven dicir que esos días do mes apárcase na outra beira da rúa. Mira ti, que farta de mangantes. Xa volven as presas: estes fillos de puta cobran tamén o servizo de parking no depósito, e ben caro. Vou correndo a unha ferretería pra merca-la maldita chave necesaria. Descoñezo o tamaño do tornillo: merco dúas chaves, a ver se acerto.

imagen005.jpgChego ao depósito. Pago. Vaia dor de peto (douscentos en total). Vou tentar desmonta-la batería… Merda. Ningunha das dúas chaves me serve. Merda. Bueno, vou conecta-la vella, a ver se me arranca o coche… Merda. As tuercas están na miña casa. Merda. Merda outra vez.

Volvo correndo, a ver se aínda está a ferretería aberta. Merda, está pechada. Collo as tuercas, vólvome ao depósito. Conecto a batería vella. Vaia, arranca…Voume.

Ao marchar, falo un pouco co tipo de seguridad. Mozo dunha rapaza do Carballiño. Caémonos ben mutuamente: cando nos vexamos invitarémonos a unhas copas. Vaia: ábreme un portal polo que non se pode saír: pero por ser tú que has demostrado ser persona, te lo abro. Graciñas, bo home. Máis isto non me vai quita-lo cabreo que teño. Nada, a facer contas ata o fin de mes.

O dito, malditos coches, malditas chaves, malditas presas. Alabado seas, THC. Ata hoxe reservado pra o fin de semana, esta noite será unha excepción.

12
Out

Ás présas II

   Posted by: donatoll

De maña, ben cedo. Resaca verde. Toca agardar na entrada do aparcamento ata que alguén se decida a facer gala da súa amabilidade con algún descoñecido. Pero é día de festa. E a xente está ou de festa ou durmindo despois da festa. E non necesitan o coche pra iso. Merda.

Chamo a os do seguro. Merda, inda tardan unha hora. Bueno, acaban solucionándome o tema. Xa podo ir pra Sant Pau de la Guardia. Merda. Xa é hora da comida, i esta roda non me deixa ir máis rápido. Malditas présas.

Un día raro. Como en familia. Persoas todas moi agradabels (a semente galega é o que ten), i extremadamente amabels comigo. Sen eles as miñas historias eiquí terían a bon seguro outro cariz. No caso de que as poidera contar.

I ela tamén está, por suposto. Igual de fermosa. Iso non muda. Igual de inalcanzábel. Iso tampouco muda.

Pero unha familia que, lóxicamente, non é miña. Certa melancolía invaden os meus pensamentos.

Antes de marchar hincho a roda. Mais dos tres coches que alí había, ningún dispuña dunha chave compatíbel. Merda, coa roda do carretillo ata a Barna. Merda, non me arranca. Bueno, grazas a Deus o Carmelo ten pinzas.

Malditas chaves, maldito coche, malditas présas. Bendita herba milagreira. Deica mañá, mundo.

12
Out

Ás présas

   Posted by: donatoll

Os raios matinais atravesan a fiestra pegada ao meu carón, furando rabiosos os meus párpados, dándome de mala gana os bos días. O despertador sonou xa fai un bo anaco. Pero apagueino. E non me erguín. As présas invaden de súpeto o meu corpo. Xa de mañán. Miro o reloxo: non chegarei tarde a traballar, mais terei que evita-lo almorzo. Merda. Vou pasar fame. Bueno, xa picarei algo por alí.

Camiño cara o metro. Á mesma hora de sempre, pero camiño apresuradamente. As présas xa se fixeron donas da miña vontade.

Mañá irei ao aniversario do meu padriño nestas terras. E farame falta o coche. Por certo, sen batería e cunha roda pinchada, no terceiro sótano dun aparcamento.

Levo toda a mañá argallano niso: irei ao parking, desmontarei a roda, paseareina pola rúa un pouquiño ata un taller preto de alí. Repararanme a roda e, sobretodo, hincharanma. Logo volverei darlle un paseo e a montarei. O tema da batería xa o tiña resolto. Bueno, o mozo da miña compañeira, o Jose, íamo resolver.

E sigo argallando niso: e plena xornada laboral i esta non da acabado. Un pitilliño, una coca-cola, uns minutos impávido fronte o monitor… Hoxe estou bloqueado. As présas fixéronme correr demasiado: as ideas quedaron rezagadas nalgures. Outro pitilliño.

Mañá volverei vela. Debidamente informado: non ten mozo (coñecido). Fermosa, moi fermosa. Símbolo de metas inalcanzábels, mais un soño moi dulce.

Por fin acaba a xornada. Por fin me desfago do bochorno do transporte suburbano. Rúa abaixo, buscando un taller de pneumáticos. Xa atopo un. Cámbiome de roupa axiña. Só teño una hora pra desmonta-la roda e levala rúa arriba.

Xa estou coa ferramenta na mao. Axusto a chave ao tornillo. Empuxo, pero semella que o tornilliño dos collóns non quere xirar. ¿Ah, sí? Voulle dar una patada, sempre efectiva. Alzo a perna, baixoa con brusquedade… ese ruido non me gusta nada… Merda. Partiu a chave. Merda outra vez. Lémbrome de tódolos santos, esfurrícome na debilidade dese maldito pau de ferro. Ao tempo que caio na conta: os tornillos xiran para o outro lado… Merda.

Non me dará tempo a ir ao taller. Bueno, o Jose deixarame a súa chave. Porei a roda de reposto e xa solucionarei o resto pasadomañá.

Espero a que chegue o compañeiro. Vou escoitar algo de música. Prendo o pc… ese ruido non me gusta nada… Merda. Esfurrícome nos ventiladores, i en todo ese pó que se lles agarra. Toca desmonta-lo cacharriño e limpialo. Que lle den. Co traballo a medias, decido zamparme un pouco de porquería televisiva, ata que chegue o Jose.

Imos usa-la súa chave. Merda. Non vale. Merda. Imos de tendas nocturnas. Obviamente, a ninguén se lle ocorre abrir una tenda ás once da noite pra vender chaves, por se che rompen.

Na entrada do aparcamento. Presto e disposto a asaltar ao primeiro conductor que entre por alí. Un todoterreo –este non vale-, un que entra correndo (malditas présas), outro todoterreo. Diculpe buen hombre. Me ocurre este problema, ¿puede ayudarme? Disculpa tu, es que llevo prisa. Merda. Malditas présas. Iso sí, tardou uns bos dez minutos en sair do aparcamento… Outro coche, este semella que me vai poder axudar. Verás, es que este coche es de renting. Y sí, aquí está la rueda de repuesto, pero es que no tengo ni idea de donde está la llave. Merda. Xa é tarde, i estou cansado. As présas cansan.

Despídome do porteiro do aparcamento, ao tempo que ven supli-lo seu compañeiro do turno de noite. E ollo, acabo coñecendo, en persoa e por primeira vez na miña vida a alguén (a excepción do meu pai) que se chama… Pois sí, nada máis e nada menos. Todo ese sentimento de exclusividade que me facía sentir ben moitas veces foise ao carallo. Pero iso é outra historia.

Merda. Bueno, todo se pode solucionar coa planta milagreira. Agora, eses dolces soños pendentes. Mañá, máis présas.

12
Set

Festas nacionais e retransmisións deportivas

   Posted by: donatoll

Once de setembro. Día histórico nestes lares que me acollen, festa da nación.

Nove da noite. Horario de máxima audiencia televisiva.diadacat.jpg

Nunha data tan sinalada, a unha hora tan adecuada… ¿que será o que programarán os senhores da TV3?. ¿Un discurso político nacionalista? ¿Un amistoso da selección catalana? ¿Unha mensaxe do president? Pois non, benqueridos amigos. Ofrécennos un emocionantísimo concurso de cans de pastoreo. Sí, un home berrándolle a un can, un can correndo detrás dun amplo grupo de ouvellas, e un grupo de ouvellas que pasan polo medio denha simulada portería. Algo semellante ao que podedes ver neste video. E, para máis inri, en diferido.

I é que a nosa ‘apreciada’ telegaita non caminha sola nos sendeiros da decadencia televisiva. Os de aquí corren máis rápido. Seguramente o gasto que lles supón emiti-la F1 tódolos domingos teñen que compensalo con este tipo de ‘retransmisións deportivas’, algo máis baratas.

Nas vascongadas, polo menos, tómanno con humor.

1
Set

Paseos ao solpor

   Posted by: donatoll

“ (…) pues he abierto mi correo electrónico esta mañana y tenía más de noventa correos nuevos (…)”.Piñeirin

Unha muller tenta ameniza-lo paseo ao solpor co seu marido, ámbolos dous de non menos de 70 anos. Está ben isto de que a cuarta idade se integre nas novas tecnoloxías, mais asáltame unha gran interrogante: ¿quen carallo lle envía tantos e-mails a esa muller?.

¿O médico? ¿A funeraria? Pode que a peixeira: “¡heeei! ¡Este mércores non vos podo pasar por ahí! ¡Vouvos o xoves!’. Seguramente recibiu algún de publicidade (Deus salve a publicidade), eu que sei, de Algasiv, ou Tena Lady. ¿Qué se pode chegar a ler nesas mensaxes? “Hoxe é o seu día de sorte. Acaba de gañar dúas entradas para o novo programa matinal de SuperPiñeiro”. Quen sabe, zecáis lle remitan algún… ¡ohhh! ¡vaia par de!… ¡ohhh!… ¡ohhhhhhh! … ¡ahhhhh, non teñas tanta presa nena!

¿En que andaba eu cavilando? Que máis da. Adoro estes paseos ao solpor.

1
Set

Cara o primeiro capítulo

   Posted by: donatoll

É tempo de cambio. Agora mesmo estou dando ese pequeno primeiro chimpo que dan os saltadores de natación sobre o trampolín xusto antes de ascender ata o máis alto posíbel.

Chimpo

Mais ainda que non me atopo escribindo máis que as primeiras liñas do prólogo, xa podo encomenzar a albiscar o que será o primeiro capítulo. I este será, exactamente, dunha páxina de duración (liña arriba, liña abaixo). E nunca mellor dito, pois a primeira evidencia do cambio será o engadido dunha páxina ao currículo. Lonxe quedarán eses tempos do C.V. dunha única folla.

Unhas lixeirais nociós de Oracle, profundando no seu precompilador Pro*C e no seu PL/SQL. Un repaso ao Informix, afondando no seu ESQL/C. Aprender a manexa-lo AWK. Todo isto sobre un HP-UX.

Certo é que estes termos semellan abarcar unha amplia área de coñecementos. Non menos certo é que varios deses termos veñen a semellarse moito entre sí, tendo incluso a mesma base. Pero que diantres, certo tamen é que os utilizarei todos e cada un deles para enche-lo primeiro capítulo do cambio. Iso sí, con letras maiúsculas, e substituíndo termos como ‘lixeiras nocións’ ou ‘breve repaso’ por outros máis bonitos.