ContacontosArchive for the ‘‘ Category

20
Mai

Tráioche un agasallo

   Posted by: donatoll

Hola pequerrecha. Botábate de menos. Esta fin de semana estívoche parrandeira como xa facía tempo, foi moi divertido voltar a xuntarse tódolos vellos amigos, cenar bastante, beber moito, i escachar coa risa a cada momento. Agrádezoche de corazón que o comprendeses, que non te opuxeras a que pasara estos días fóra.

Pero o certo é que non puiden deixar de pensar en ti. Decateime de que pasar tanto tempo afastado de ti non me resulta nada doado. E por fin estou eiquí, ao teu carón.

Cobizaba esa tranquilidade ao pousar o meu corpo sobre o teu, esa fermosa estampa: a intensidade do meu moreno, a delicadeza da túa palidez. Nunca disposta a ires comigo á praia, outrora motivo de desilusión… segue así, branquiña por sempre.

Degoxaba sentarmos a reflexionar, a preto da vida, da morte, da sociedade, do traballo, de ti, de min, de nós. A contradictoria sensación de liberdade coa que me embriaga a túa cálida compañía. A enteireza da que só ti me sabes asolagar, imprescindíbel pra sobrevivir a estos días de merda en que nos tocou vivir. A certeza de que tentarei, cada día máis co anterior, pór o máximo agarimo en todo aquelo que che poida dar, desfrutar de cada anaco de tempo que paso contigo coma so fora o último, coma se me fose a vida nelo. A ledicia de sabermos habitantes do mesmo teito ata a fin dos días.

Durante esta fin de semana, aló onde ti non estabas, an cada intre que argallaba en ti, puxen un chisquiño máis de amor neste agasallo que che fun preparando. Penso que che vai encantar, que te sorprenderá como ata agora non supen facer, tanto, que me da medo que ao principio che custe dixerilo. Pero eiquí o tes, ábreo xa. Bueno, ábrocho eu. Toma. De nada. Amada letrina, sabía que gostarías destes zurullos.

27
Xan

Unha idea

   Posted by: donatoll

Unha entrada nunha bitácora, unha escasa media hora nunha vida rebordante de días estragados en accións inocuas en sentimentos, unha sinxela folla de papel no medio da infinidade de árbores queimadas no lume do esquecemento…

Unha idea na metade do camiño que separa a ialma das xemas, quizais fuxa na tentativa, na procura doutras mentes máis pensantes, quizais se quede e se instale eiquí por sempre, coa intención de facer o ben, de estar leda onde sabe que pode aspirar a selo…

Unha idea que ven de atrás, mais nunca xira a cabeza, veu a luz do mundo co obxectivo de algún día ser ideada, coa esperanza factíbel de ser executada, coa inxenua ilusión de ser maxistralmente executada, co platónico desexo de perdurar eternamente lembrada…

Unha idea que non tenta representar nada, mais o todo ao mesmo tempo, non gosta falar de ninguén, tampouco do seu ideante, destinada á perdición na multitude dos análises, o que moito abarca, mais pode que nalgures, nalgún momento, poida voltar ao principio, o fin xustifica os medios, inda que o fin sexa o propio principio, co rabo entre as pernas, pero con faciana de conclusión, unha retirada a tempo…

Unha idea na incansábel búsqueda de innovadores adxectivos que enfeiten a súa efímera existencia, de termos con galardonábel capacidade de síntese para etiquetar a súa indescriptíbel existencia…

Unha idea que como idea naceu e como idea morreu, sen poder fachendar tan sequera de chegar a ser comprensíbel…

23
Abr

Conto de boas noites

   Posted by: donatoll

Había unha vez unha nena moi ferrmosa. A súa nai fixéralle unha caperucha vermella e a rapaciña levábaa tan a miúdo que todo o mundo a chamaba Caperuchiña Vermella…

As verbas de nai galopan con serenidade mais con firmeza ao través da nocturna escuridade; o seu eco trota enmudecéndose ata perderse na profundidade do ahí fóra. Coa suavidade necesaria pra rCaperuchina Vermellaelaxa-los oídos dos seus pequenos, cada vez máis preto de cair durmidos, pra transportalos devagariño ata o mundo onde todo é posíbel. Desprendendo un lixeiro bafo, só perceptíbel grazas á tímida luz da lúa chea que con sobriedade vixía dende aló arriba, a castigada voz da nai vai conseguindo derrota-lo frío destas invernais datas. Tusidos que reflexan toda unha vida de intemperiosos traballos, febleza de gorxa que consegue cuspir cara fóra tódolos desaires cos que o paso dos anos foron golpeando na alma. Mais facendo gala dunha gran memoria, se cadra inseperábel nunha persoa que endexamais coñeceu mestre algún, pero un detalle máis desa fortaleza materna á que todos lle debemos tanto, a nai vai recitando frase a frase ese conto que dende fai tempo lle da as boas noites ás pequenas criaturas.

A máis pequena delas, un rapaciño de fermosos ollos azuis, inmersos xa dende fai un bo anaco en viaxes oníricas sen rumbo nin destino. A maior das criaturas, unha espigada nena de encrespada e longa melena loura, que dende o cabo da manta observa tímida e inqueda á súa nai. Quen sabe o que esa cabeciña andará argallando, a súa mirada, lonxe de amosa-la inocencia que á súa idade lle pertencería, desprende esa enorme enteireza de quen, sen sabelo, está preparada pra se converter, en non moito tempo, na forza protectora de quenes hoxe a rodean. Coas súas manciñas sobe despaciño a manta, un chisquiño máis, pechando os ollos, tentando embarcarse no mesmo tren que seu benquerido irmanciño.

A nai sobe repentinamente a mirada i empeza a encadea-las frases con maior velocidade, non por elo perdendo a delicadeza que tan ben atesoura, mais amosando certas gañas de acabar antes do previsto. Xunta as mans, entrelazando os dedos, preméndoas con forza, se cadra desexando que os pequerrechos estén xa durmidos antes de que… Un camión, abofé que dos ben grandes, atravesa a ponte da autopista, único teito pra esta familia dende hai un par de meses. Resúltalle á nai moi doloroso ver esas dúas fermosas miradas brilantes outra vez, exaltadas polo ruido, mais acostumadas sobradamente a ir e vir desta maneira. Se cadra, haberá que empezar un novo conto…

5
Out

Un domingo calquera

   Posted by: donatoll

A mirada fixa nos pés, neses zapatos noviños de estrea, conservadores aínda do seu orixinal brilar, aloumiñados por riba por uns pantalóns perfectamente alisados, anos facía que non saían do armario. Co ombreiro pousado no fresco granito, por tantos séculos eiquí posto, testigos da vida e da morte, da ledicia, da tristura, dos cantos, dos choros, Co sol quentando pola espalda, coas bágoas mollando por diante. …estamos hoxe reunidos eiquí…. Aquel primeiro bico, a primeira noite, os sorrisos cómplices, as apasionadas miradas que durante tanto tempo encheron de ilusión o recuncho da imaxinación, comezan hoxe a afogarse no escuro pozo das lembranzas. Ese futuro de felicidade que semellaba ao alcance da man, bastaba con pecha-los ollos, desvanécese só con volver abrilos. …que fale agora ou cale pra sempre…. Por dentro golpean forte os derradeiros coletazos desa inxenua esperanza, que no pasado motivaba a erguerse cada día, e que agora fai sentir tan amargamente as cruezas da derrota. O futuro núbrase de incertidume, ou quizáis faise máis certo que nunca, malia todo escuro camiño polo que non apetece andar. Misturado entre o alborotado xentío, tods eses rostros amosando unha ledicia xeral desbordada, o seu consegue forzosamente esbozar unha leve risada. Alguén ao carón di algo, pra qué entendelo, i énchelle as mans dese eterno símbolo de felicidade, inútil ferramenta en poder da desdventura. De súpeto irrumpen en berros aínda máis fortes, máis ledos, se cabe. Os protagonistas desta nada devezada película vense mergullados en repetidas mostras de amor, parabéns, aplausos, apertas, bicos. Todos queren apalpalos tan só por uns momentos, sentirse parte de toda esa felicidade que lles agarda. Todos, menos un.

18
Mai

O home do saxo

   Posted by: donatoll

Cando o día comeza a deixar de selo, cando a escuridade comeza a envolver cada curruncho destas rúas, cando cada pedra, cada muro, van adquirindo esa frescura, esa cor crepuscular, rezumando ese lixeiro cheiro a humidade que o alboroto diurno agocha baixo os seus longos brazos. Ese é o intre que escolle sempre o home do saxo pra dar inicio á súa actuación.

Hoxe o escenario non é moi cómodo, nin vistoso, sen decoro. Pero conta coa vantaxe de ser un espazo aberto, accesibel pra quen o desexe, ademáis claro está de por tratarse dun concerto de balde. Mais agoriña son ben poucos os espectadores que observan, impávidos, as rutinarias pero necesarias probas de son do músico. E, a xulgar polas súas miradas, esquivas, coma con medo, todo semella indicar que o éxito de audiencia hoxe non será moi abondante.

Mais o home do saxo é sabedor que iso dependerá exclusivamente del. E vai empezando a soprar nota tras nota. Quizais as dúas primeiras cancións sexan un fiasco, múltiples erros, notas fóra de tempo, tusidos que por moito que se disimulen non deixan de luxar o máis que fermoso vibrar deste instrumento, un vello Bernard estragado no seu aspecto, mais que inda mantén ese dolce son que sempre o caracterizou.O home do saxo

O home do saxo non gosta de coñece-lo seu respetábel, limítase a ver de cando en vez o movemento de pernas que ten diante de seu. Cada intre que ergue un chisquiño a mirada, olla uns zapatos, ou deportivas, ou sandalias, mais sempre diferentes ás de antes. Pero hoxe síntese forte, coas enerxías propias dunha cena decente, con gañas de gostar, de muda-las miradas furtivas de sempre por esa sensación que produce unha ducia de ouvidos prestándolle atención. Vai encadeando peza tras peza, todas a un ritmo algo pausado, constante; só a voz máis dolce do mundo saíndo pola boca da muller máis fermosa sería digna cantante pra este músico. Non reprime as bágoas, que tan rápido como nacen dos seus pechados ollos morren no medio da descoidada barbadela; tantos anos nos escnarios fanlle saber que o público nunca é quen de fixarse en tales detalles. O corazón bátelle con forza, véñenlle á cabeza lembranzas de tempos pasados, nos que nin era músico, nin soñaba con selo, nin lucía tal pelaxe na cara, mais tempos en que calquera bágoa sería de ledicia, tempos en que a estas horas estaría deitándose coa única inquedanza de pór seu espertador listo pra o seguinte día.

Son momentos de apoxeo do concerto, seu eco semella contentar a estas rúas, fartas de ver de todo nas súas eternas vidas, mais agora embargadas polo acolledor fungar que nace nos mesmísimos pulmóns do home do saxo.

Un par de cancións máis pra que o público deixe de ser escaso pra ser nulo. Momento de retirada, de preguntarse se cando menos sería quen de provocar un sorriso, o mínimo xesto de satisfacción nalgún dos seus espectadores. Con toda a delicadeza que as súas suorosas e suxas máns lle permiten, vai enfundando coidadosamente seu benquerido instrumento. Única arma coa que vai combatendo a guerra da propia supervivencia, comprensiva compaña que o afasta dos momentos de tolemia.

Mais o home do saxo tivo hoxe o pracer de tocar pretiño da casa. Bástalle con erguerse, dar media volta e abri-la porta sen peche de seguridade deste caixeiro; súa boina ao revés non foi quen de acadar máis que pra o bocata de mañán, pero, polo menos, esta noite seus ósos non se estremecerán na friaxe da noite.

22
Abr

Soño con ese día

   Posted by: donatoll

Soño con ese día, escape.jpgmeu inseparábel amigo, no que ao fin che teña afastado de min. Ese día no que os nosos sentimentos deixen de ser nosos, pra seren únicamente meus. Cando miñas bágoas mollen outro ombreiro, e as ledicias fagan sorrir outros beizos. Ese día no que o autor da novela que nos narra decida por un punto e aparte entre nós. Cando fuxas das covas da miña compaña, cando peche os ollos e non te siga vendo. Pode que ese soñado día sexa o da nosa fin, xuntos ata que a morte nos separe, e sen firmarmos contrato algún. Mais inda así non deixo de soñar con ese día, meu invisíbel amigo.

16
Mar

Lembranzas

   Posted by: donatoll

“Bos días, señores pasaxeiros. Comunicámoslles que o aterraxe no aeroporto de Santiago levarase a cabo nuns minutos. Lembrámoslles que deben te-lo cinto de seguridade abrochado ata que o avión se teña detido. O tempo hoxe é un chisco choivoso, mais con temperaturas suaves. A tripulación deste voo deséxalles unha agradable estancia”.

Os altofalantes, cun volume algo esaxerado, espertan de súpeto a Avelino. Este xeito de dalos bos días non resulta doado de dixerir pra ninguén, tampouco pra Avelino. Pero o momento é pra vivilo ben esperto. Tanto tempo sen pisar esta terra, sen mergullirse en tan particulares brétemas, sen respirar esta verde frescura, sen verse agardando a que se enxoite a zamarra ao pe da lareira.

Cunha pequena zamarra, quen sabe si escasa ou excesiva equipaxe, Avelino sae da estación aeroportuaria, cun Ducados nas maos inquedo por verse queimado xa entre os seus amarelos dentes. Mailas ansias de voltar a sentir estes ventos por entre seus pulmóns fan que Avelino garde o pitillo de novo no paquete. Ansias por sentir aquelo que fai tempo que non sinte, gañas de desfrutalo de novo. Reparando en que eiquí a gravidade semella diferente. Non chegando a lembra-lo nome do científico que a calculou por primeira vez, mais dubidando se tal forza física se pode chegar a reducir a unha sinxela fórmula. Masa x aceleración. Quizais cada lugar teña cadansúas propiedades exclusivas, eses factores que non se estudan, que se viven.

“A onde?” “A Vilaromeira, ao cemiterio, por favor”. Estas amplas estradas, eses rañaceos de alá ao fondo, ou esa morea de vivendas tan xuntas e semellantes entre sí. Isto é novo. Máis estes montes, este río. Isto endexamais mudará. A choiva medrou en intensidade dende fai uns intres. Se cadra, non será moi bo pra saúde de Avelino verse debaixo destas augas. “Desculpe, por canto me vende seu paraugas?” “Léveo, de balde, é seu, cabaleiro”.nai_.jpg

A igrexa está nun pequeno alto, dende o que se ve con facilidade a maior parte do pobo. Dende alí Avelino repasa unha por unha cada casa, a pesar de que ningunha se parece en nada a como eran antes. Inda así, é capaz de porlle un nome a cada unha delas. Un amigo, case un irmao, Antoniño. Un veciño do que non foi quen de aprender todo aquelo que non debería ter feito, o Trintapelos. A moza más fermosa que nunca coñeceu, seu primeiro bico, Isabeliña. O sacristán, ese tolo ao que acababa ignorando, mais ao que moitas farras lle debía.

“Xulia Cortegoso Fernandez, D.E.P.”. Abonda unha foto, vella de por sí, máis aínda, gastada polo tempo, pra estoupar en laídos. Bágoas que nunca se poideron compartir con ninguén. Uns ollos que, a través da súa aparente plasticidade, seguen transmitindo ese amor materno que tanto abrigou nas noites de frío, que tanto encheu os baleiros da soidade. Eses sabios consellos que non se escoitaban por medio dos oídos, senón que estaban gravados na ialma. Avelino prende o cirio, apagado seguramente que dende fai anos. Mais vento e choiva dificúltanlle a labor. Cubríndoo co seu miúdo corpo volve prendelo. Mais vóltase apagar. Despois de varias tentativas e vendo a falta de éxito, bótase ao chan. Sentado, coas pernas dobradas, coa cabeza metida entre os nocellos.

Lembrando todo aquel tempo que estivera coa súa mai, única compañía, dende sempre. Lembrando como xuntos conseguiran afronta-las duras couces que lles viñan dadas. Eses ombreiros que o acougaban cando volvía borracho do bar. Esas maos que tanto tiveran que traballar e que, sen saber como, nunca perderon a súa delicadeza feminina. Ese mandil branco pola fariña, esa calor no estómago que Avelino tanto desfrutaba. Esa intelixencia capaz de xestiona-los escasos cartos que Avelino traía do xornal e non malgastaba en fuxidías festas.

Lembrando ese día no que decidiu irse lonxe do carón da súa mai. Argallando un futuro polo que tantas pinqueiras de suor viu correr pola fronte da súa protectora. Quizais guiado polo son do egoísmo, que naquel día lle fixo esquencer toda esa suor. Tentando deixar atrás unha vida apertada, ignorando que deixaba eiquí unha dificultade se cadra maior.

Pedindo perdón por facer algo do que se sinte culpabel mais polo que no fondo se sabe inocente. Desexando amargamente que todo isto non fose así, pero sen ánimo algún de retroceder ata ese día, pois volvería toma-la mesma decisión.

21
Feb

Meus ben queridos amigos

   Posted by: donatoll

Ouvístedes? Atrévense dicir que podedes matar, que matades, a min mailos meus, incluso con dor, lentamente. Sanitarios coa autoimposta categoría de autoridades ousan cubrirte de falacias. A inquisición usou a fogueira, as ditaturas a represión e o sistema que hoxe nos goberna ármase coa mentira pra reprimi-los desfrutes que otorgas.

PitilliñosGrazas, pitilliño dos bos días. Eres o definitivo trampolín ata esa motivación que me leva a afronta-lo día a día con enteireza e ilusión.

Grazas, pitilliño de vou conducindo. Mergullándome no teu mundo, a viaxe por estas terras, por este mundo físico, fáiseme máis lixeira, incluso agradábel.

Grazas, pitilliño co café. Adéntrome por completo no novo día, e ti agasállasme coa enerxía que ben necesitarei para cumplir un episodio vital máis.

Grazas, pitilliño de compañeirismo. Ti me fas máis amigo dos meus amigos, mási amábel cos que non coñezo moito, máis xeneroso cos que hei de coñecer.

Grazas, pitilliño do postre. Fortalécesme ao me amosares que este pan o teño ben gañado. Fasme sentir orgulloso de ser un escravo máis do sistema, enchéndome de ledicia por cada gota de suor que boto.

Grazas, pitilliño das malas novas. Porque nesas ocasións en que a vida golpea con dureza, ere-la única luz que me ilumina, esa voceciña que me convence de que aínda hai cousas que merecen a pena.

Grazas, pitilliño das boas novas. Transmítesme ese saber estar imprescindíbel para non perde-la cachola, pero tamén a sabiduría pra saber disfrutar dos bos intres.

Grazas, pitilliño de por facer algo. Se por ti non fose, quen sabería en que malas cousas estaría invertindo este fermoso tempo.

Grazas, pitilliño co cubata. Só ti eres o perfecto contrapeso para que teu curmao non me acabe tirando ao chan.

Grazas, pitilliño do vicio. Por impedires o esborrecemento, por botarlle esa pouquiña sal que faltaba pra enriquece-los gozos desta vida.

Grazas, pitilliño da risa. Por amplia-los meus límites moito máis aló da imaxinación. Por debuxar esa sonrisa inocente, imparábel.

Grazas, pitilliño de despois. Só contigo sei que a vida é puro placer, que te quero volver a ter comigo canto antes, e que cada vez te me alongues un pouco máis de tempo.

Grazas, pitilliño das boas noites. Perfecto transporte deica o mundo máxico que me agarda, onde ben seguro que te seguirei vendo.

7
Xan

A película da vida

   Posted by: donatoll

Nin o molesto clic-blic do espertador. Nin o branco resplandor dos primeiros raios a través da fiestra. Nin o últimamente habitual son do celular coa voz do malhumorado xefe ao outro lado. Hoxe L. vese de súpeto extraído do seu mundo onhírico por mor duns repetitivos i escandalosos golpes ao outro canto da fiestra. Nos breves segundos en que vai abrindo as súas pálpebras, L. cre vislumbrar unha sombra por fora, tan alta como a fiestra. E polo quiquiriquí que acompañan o poc-poc contra o cristal, vai formando a idea dunha especie de galo xigante que o está a espertar de moi malos modos. Sobresaltado e asustado, quere separarse da fiestra, pegada ao seu carón. Máis o medo élle xa maior do que imaxina, e co brinco rocorre todo o colchón pra caer pola beira esquerda da cama. O golpe vai ser doloroso, pero xa e tarde pra evitalo. Mais unha inesperada masa de auga amortigua a súa caída. Érguese rapidamente, a piques está de se afogar. A sensación de incredulidade –ao tempo que de medo- medra xa imparábel. Cun par de amplas zancadas, sen mirar moi ben aínda –a mistura entre auga e lagañas e moi molesta-, bótalle a man ao interruptor, acertando á primeira. Xírase, despacio: non sabe se quere mirar o que vai mirar. Pode ver como tra-la fiestra só hai luz, nada de estranas sombras nin escandalosos golpes. Nin tampouco hai estranas piscinas á beira da cama. Un mal espertar, pensou. Cando o corpo semella comezar a calmárselle, cae na conta de que está empapado. As pinqueiras formaron xa un bo charco aos seus pés. Ten que ser suor, só se trata de suor. Vai comprobalo. Pero logo de toca-las enxoitas sabas, o corpo vólveselle encher de inquedanza. Mira o reloxo. As 7:15, xusto é a hora á que se ergue os días laborais. Ao tempo, comeza a soar o espertador.

L. tenta esquecerse de todo: prefire unha non explicación antes que unha verdade que non poida crer. Consegue calmarse un pouqiño. O xusto pra botar un pouco de leite nun tazón sen verter por fora. Alcanza os corn-flakes e sérvese uns poucos. Pero aos miúdos cereais con forma de grao de millo de sempre semella que lles naceron cabeciña, ás e patas. Ademáis, berran agudamente, semellando pedir clemencia. Berran, iso sí, só ata morreren afogados no fondo da taza. L. pecha as pálpebras. Isto non está pasando. Volve abri-los ollos. E os cereais de sempre agora son… coma sempre. Vólvelle a inquedanza ao corpo. Facendo o que pra él é un xesto de heroicidade, achégase a caixa de corn-flakes que aínda amarraba i espétalle a mirada por dentro. Mais, vaia estrana sorpresa, os cereais nin teñen extremidades nin se moven sós. Achega a caixa á ourella, pero non capta berro algún. L. move a cabeza de lado a lado. Só e un mal espertar. Isto non está a pasar realmente. Rise. Que imaxinación que teño. A negación sérvelle cando menos pra paparse con certa tranquilidade o seu almorzo. Mellor marchar a traballa canto antes, convéncese.

Colle carteira, tabaco e celular. E as chaves. O estreito pasillo do seu piso está totalmente oscuro. Preme o interruptor mais a bombilla non encende. Pero se aínda a cambiei onte. Bah!, poidose fundir de tódolos xeitos. A trompicóns, petando coas dúas paredes do pasillo, consegue achegarse á porta. Cando –segundo os seus cálculos- só lle restaban un par de pasos, a bombilla préndese. E vai mudando de cor: amarelo, vermello, verde, azul… Golpea o interruptor, varias veces. Sen sorpresa, comproba que a bombilla non obedece. Teño que largarme de eiquí canto antes. Xa decidirá despois se ten o atrevemento de volver á casa. Xírase cara a porta, botándolle a man ao pestillo. Xusto antes de alcanzalo, a porta de madeira ábrese soa. Ademáis agora é de corredoira. Pasmado, a L. ocórreselle buscar algún detector de movementos no alto do marco. Mais non hai nada. O medo medra agora imparábel. Teño que irme. Teño que ir traballar. Atravesa dun brinco a entrada do piso. Ao volver toca-lo chan, a porta péchase. Xírase e comeza a baixa-las escaleiras con lentitude; chega ao portal do edificio a velocidade de atleta. Sente que algo ou alguén o está a perseguir. As presas fan que lle caian as chaves ao chan. Todo o lixeiro que pode, e sen mirar atrás, abre o portal e corre rúa abaixo.

Só unhas zancadas despois, detense con brusquedade. Mira enfronte, a un lado i ao outro. As rúas están completamente baleiras. Quédase paralizado, máis incrédulo que temeroso. Escoita un agudo berro que proven da súa esquerda. Vai sendo cada vez máis alto, sexa o que sexa estase achegando apresuradamente. Cando acaba de xira-la cabeza, pode mirar a un tipo montado en bicicleta que vai dreitiño contra él. Afástase dun chimpo. O estrano home pasa onda él sen inmutarse. Viste esmoquin e leva casco. E non deixaba de emitir ese agudo berro, que a L. lle lembrou aos cereais voadores de antes. E a bicicleta, que ía ben rápido, non dispuña de pedais. I L. seguía alí, no medio da rúa. Outro berro se aproxima i outro estrano ciclista está a piques de levar a L. por diante. Este semella ser unha muller, con uniforme de caixeira de supermercado. Tamén con casco e tamén sen pedalear. Logo outro ciclista. Máis outro. Sucédense ata chegar en pouco tempo a ateiga-la rúa. Circulan estranamente sen chocar entre eles. E todos van proferindo ese agudo berro que forza aos límites os tímpanos de L. Bótase de espaldas contra a fachada dun edificio pra esquiva-los ciclistas. Pouco a pouco, a afluencia destes vaise atenuando, ata que aparecen de un en un, aos poucos. Sen a necesidade de evitar ser atropelado, L. repara no escaparate que tiña enfronte, na outra beirarrúa. É amplo, duns cinco metros de ancho por tres de alto. O cristal está totalmente tinguido de negro. A curiosidade vence ao medo en L.. Achégase ata o ventanal, pegando a fronte nel e bordeando os ollos coas mans. Dentro pode mirar como un pequeño graderío, cheo de persoas. Está moi oscuro, mais L. pode velos a todos sentados en amplos sillóns. Visten de negro e levan unhas gafas de plástico, como as usadas nas películas 3D. Todos suxeitan unha caixa de palomiñas coa man esquerda, mentres coa dereita collen unhas poucas e as papan case sen masticalas. E todos fan isto ao tempo, exactamente coordinados. Un deles, sentado na parte dereita, deixa de comer nelas e, coa man dereita, agarra as súas gafas pra quitalas. Observa impávido a L.. Cando a mirada e recíproca, un repentino fume enche o graderío de invisibilidade. De súpeto vaise o fume. L. está agora sentado no sillón onde estaba o tipo que o mirou. Na man esquerda ten unha caixa de palomiñas, das que come coa man dereita, saciando a nova necesidade de comer nelas. Leva postas unhas gafas plásticas, a través das cales pode mirar unha inmensa pantalla. E na pantalla vese a un tipo –o mesmo tipo que estaba antes ahí sentado- durmindo, semellando estar a piques de ser erpertado…