Reflexións de barArchive for the ‘‘ Category

A sociedade, ese ente que moi xenerosamente se define neste país como unha “agrupación natural o pactada de personas, que constituyen unidad distinta de cada uno de sus individuos, con el fin de cumplir, mediante la mutua cooperación, todos o alguno de los fines de la vida”, ese contexto no que, por un motivo ou outro, atinadamente ou non, temos que integrar a nosa vida, esa vida nosa que se amosa  unha soa oportunidade, tómala e déixala, e se che vin xa me esquecín.

Reina ás veces na conciencia humana unha ansia chamada socialización, ese invisíbel cordel que nos integra cos que temos preto, primeiro facéndonos ver que non os tiñamos tan preto, logo facéndonos ver que canto máis preto, millor, aínda que sempre existirá a excepción e, canto máis lonxe, millor, pero o tema da rivalidade humana cos seus conxéneres é outra historia, e hoxe non toca. E a socialización, que polo xeral dura dende o primeiro ata o derradeiro dos días da vida, é un proceso que pasa por diferentes fases, coma tódolos procesos, e a bo seguro unhas fases son millores ca outras, ou simplemente máis bonitas, ou pode que incluso sexan factíbels visuais esquemas desglosando por fases á esquerda, tipos de persoa na cabeceira, e todo agrupado por contextos ambientais, pero estas verbas non agochan a máis mínima capacidade de esquematización detrás, e quen as escupe xamáis entenderá gran parte das interioridades da devandita socialización, co engadido de que a súa única intención e facer unha pequena reflexión nun punto en concreto de todo ese proceso, e que pasará a contar en breve.

I esa reinante ansia de socialización, é motivada pola mente humana utilizando o vello truco dos soños, o Lázaro personal de cadascún, mirá que bonito podería ser todo ahí fóra, levántate, anda e consígueo. Non en vano existe parte da sociedade que di vivir de soños, que non ven a significar máis que o proceso de socialización non acaba de alcanzar as soñadas metas.

Chega un momento na vida, ou varios teríamos que decir pra estarmos máis acertados, no que alcanzamos ese punto da socialización, o que estamos aquí pra contar, no que arribamos a percibir, cunha lóxica inmensa marxe de erro, qué soños posúen nas súas humanas conciencias esas persoas que viñeron socializar connosco, dunha maneira pode que con sentimentos, sinxelamente cercana, ou xa no lonxano punto dos prexuízos. Máis concretamente cando establecemos unha comparación entre os soños dalgunhas concretas persoas mailos nosos, porque sempre se acaba facendo necesaria tal comparación, temos sempre un interés detrás diso, i é unha valiosa información de cara a afrontar o seguinte paso da socialización con máis información, o que significa máis posibilidades de éxito.

E resulta triste cando o resultado desa comparación é negativa, desfavorábel aos nosos intereses, isto é, obstaculizando os nosos pasos no proceso da socialización e, indirectamente, alonxándonos dos nosos soños. É algo que, de seres analizado dun modo máis detallado, poderíamos incluso observar que sucede a diario, inda que maiormente dun modo mínimamente perceptíbel, pero estas verbas centraranse só nas grandes ocasións, acolléndose pois ao oportunismo ventaxista, útil ferramenta das mentes máis limitadas. I esas grandes citas nunca son moi novedosas, todos as temos vivido dun modo similar, cando caemos na conta, ben de que este mundo non funciona como os nosos soños queren, ben de que esta sociedade non empuxa na mesma dirección que os nosos soños necesitan, ou sinxelamente, de que soñamos con persoas por cuxos soños serán levadas a un punto inalcanzábel.

O amor, aquí, agora e con estas verbas, un mero exemplo de motivación da socialización, un obscuro interese por converter esa comparación anterior en positiva, unha meta, só posíbel na intersección de dous soños.

Tan preto e á vez tan lonxe, na boca de todos, pouco orixinal pra titular esta reflexión, de ahí aos Soños nunca tanxentes.

E non todo é culpa da sociedade, nin dos seus soños, nin dos meus, pero hoxe estou aquí pra esquecerme un anaco deles, así que rapaza, ponme unha copa máis, que pronto a lingua vai torcer as miñas verbas, e nada terá sentido…

19
Dec

Reflexións de bar, cap. 2: A liberdade

   Posted by: donatoll

Resulta ben curioso como, ás veces, de xeito simbólico, metafórico, os pequenos intres, os pasadíos, resumen tan acertadamente ós sucesos máis duradeiros. Como a vida escolle unhas poucas verbas, síntese, para se definir a sí mesma, amosándose fronte a un. Resulta curioso, porque xamáis pensei que me podería ver reflexado nunca sinxela esfera, branca, inerte.
Ahí as tes. Diante túa. Fieles reflexos de nos. Coa nosa independencia inicial. Pousados nun punto aleatorio do noso entorno. Cos nosos pensamentos, cos nosos sentimentos. Expostos a que, en calquera intre, o mazo, do destino pra uns, do sistema pra outros, ou sinxelamente das casualidades, nos golpee nesa dirección, pretendida por eles, descoñecida por nos. Só queda rezar, a ver se así temos a sorte de que o director do mazo teña decidido entizar ben, que así non se sinte tan doloroso. Rezar pra que o brazo executor non se exceda nas súas funcións, sexa fiel ás ordes, e nos leve, devagariño a poder ser, ata alí onde eles queren, porque se así o queren, será porque alí estase mellor.
Son únicamente esos golpes os que nos poden sacar dese noso solitario recuncho. Pouco importa que ninguén nos tivese preguntado, porque non temos plans, desexos, inquietudes. Nada que nos faga movernos pola nosa conta. E só deixando atrás ese recuncho é como nos vamos topando cos demáis integrantes do entorno. E facémolo de diversas maneiras. Encontros suaves, que deixan marca. Bruscos, de repente veste marcha atrás. Ou ata en forma de choque, chegando a facer dano.
Pode un volverse forte, previsor, protexido fronte as feridas. Inda que iso supoña convertirse en axente damnificador. Ou pode un facer gala de mínimas dotes observadoras, a caer na conta de que somos extremadamente semellantes, que nos atopamos en circunstancias case sempre iguales. Inda que isto non supoña deixar de sufrir os danos.
En calquera caso, sempre estará ahí esa habilidade innata pra esquecer os paus que nos foron dados no pasado. É así como nunca nos detemos a pensar en porque estamos eiquí. Porque non estamos naquel recuncho que tanto nos gostaba, ou porque non podemos estar naquel outro que, dende eiquí, dende a distancia, semella ser o perfecto pra ser habitado. Non caemos na conta de que hai algo, ou alguén, que ten decidido por nós. Que estamos pechados nun inmensamente reducido espazo, que algún valente chega a chamar liberdade. É así como, tristemente, ó unico que somos quen de facer, é centrarnos nos encontros, nos choques entre nós. En si se fai máis ou menos ruido. En ver quen da máis forte. En ver quen se queda o recuncho máis codiciado.
Resulta curioso ver como, ocasional ou accidentalmente, algún de nós consegue escapar deses continuos choques, fuxir dese pequeno espazo, da influencia do brazo executor. Inda que só sexan necesarios uns intres pra darse conta de que o director dispón doutras ferramentas, coas que volver metelo dentro dese entorno controlado de seu, imposto, sempre ao alcance do brazo executor…
– Que carallo dis… Pon esa bola xa no tapete, a ver se lle das como dios manda, que casí rompes os vasos ca bola de billar, e mira que estaban lonxe, e o ron é do caro…

Querido amigo, como agora tenta, a miúdo me teño visto –coma todos- envolto neste debate de cómo xestionar una innomeable cantidade de cartos chovidos dende o ceo. Nunca me gustou crer que algo así sería factible, os meus pes sempre ben amarrados ao chan. Pero cal ialma ansiosa de vivir sonos, de compartilos cos demáis, de ser feliz, inda que só sexa por un chisquiño e nos apoltronados recunchos do maxín que amosan seu malestar por vérense esquecidos, sempre acabo caíndo nese placenteiro “brainstorming” de cómo reaccionar ao ser ese único acertante por todos envexado…

Ahí está a beira humana, isto é, a egoísta, na que o único reparto sería entre contas bancarias que, crisis vai, crisis ven, un nunca sabe canto lle vai afectar. E sendo rico, os números non minten, sempre vai afectar máis.

Está tamén o xen parroquián, que se gastaría todo o montante tan rápido como fose: compras, agasallos, especulacións, estragos…. Facéndoo antes de que ningún veciño se enterase, xa eles sacarán as súas propias conclusións no tocante ao do Ferrari.

A miña beira aforradora, ben, esta debe ficar no noventa e pico por cen de cerebro que a min me tocou non saber usar, qué lle imos facer.

Cecais a paixón se gastase todo en facer subir o equipo dos seus amores dunha vez por todas a primeira división, aínda que, sendo obxectivo, afortunadamente, é unha paixón que se emborracha soio hora e media cada semana.

Tamen posúo o meu curruncho conservador, igual que todo o mundo, por moita tinta vermellas que algúns empleen en escribilo doutra maneira. Curruncho que se gardaría para o futuro todo seu remozado poder adquisitivo. Non temendo males vindeiros, imquedanzas habelas non has hai. Pero qué é senón a experiencia, meu amigo, o pasar dos anos, a madurez, a pérdida das gañas de andar, de atoparse novas vivencias no camiño, e máis comodamente saber nutrirse de todos os recordos que se tiveran podido ir aforrando cando antes se ía ao galope. Que é senón recoller todo o sementado. Imaxínese adobialo con todo aquelo que o peto permitise, é decir, todo. Alguén dixo algunha vez moi sabiamente: “Os cartos non dan a felicidade, pero é unha sensación tan parecida…”

Pero por riba de todo está esta cómoda xuventude, coas facilidades e as feblezas que só un clase media pode atesourar e das que só un clase media se pode queixar. Tendo sido educado pra ser ben agradecido, estando agradecido de teres sido tan ben educado. Xuventude que entregaría a meirande parte do montante á súa queridísima nai, pois meréceo moito máis, pois só ela sabería administralo adecuadamente e repartilo entre quen fose necesario. Inda que sí se permitiría o luxo de quedarse umha pequena porcentaxe, o suficiente pra ter un final álxido, coas viaxes polo mundo, a conquista de novas experiencias, os excesos e os vizos cos que só un clase media pode soñar.

Pero erguendo un chisco a fronte, unha exhaustiva mirada ofrece un mundo insatisfactorio, dirixido por mentes ruíns, habitado maioritariamente por mentes ben intoxicadas, ben ausentes, todos envasados nun planeta que xira e xira, unha sociedade encamiñándose ridícula e desmotivadoramente a un máis que predecible futuro. Como moitos filósofos concretaron, a vida é un constante movemento; o problema é que a sociedade actual coverte cada movemento en cartos, e só os cartos saben intoxicar mentes, e a única maneira de evitalo e ausentándose de mente, inda que ao final te collan tachándote de demente. Unha sociedade que, a fin de contas, fai pensar só no hoxe, ao tempo que priva das ferramentas pra disfrutar del. E, se ben é certo que tal cantidade de líquido sería unha ferramenta perfecta, non podería ser usada máis que luxando as máns.

Así que camareiro, non cobizo eses cartos, deixe de darme o día, que non lle vou mercar o maldito décimo, que aquí o único gordo que vai caer será túa nai da cama do redonda que está, que só quero que me poña outro ron con cola, que sento que me fan pensar con más lixeireza…