Galiza, sitio distintoArchive for the ‘‘ Category

16
Mai

17 de Maio, Día das Letras Galegas

   Posted by: donatoll

O galego que non fala
Na lingua da súa terra
Non sabe o que ten de seu
Nin é merecente dela.

(“Da vella roseira“, Victoriano Taibo)

17
Mai

Poesía contra a ignorancia

   Posted by: donatoll

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño…

Longa noite de pedra

Celso Emilio Ferreiro

(Unha iniciativa de Blogues Pola Lingua)

(Adheridos ao manifesto d’

28
Abr

XXIII Festival Musical Galego

   Posted by: donatoll

XXIII Festival Musical Galego

Porque non só da ghitarra vive o ghaiteiro, tamén gosta, lóxicamente, da ghaita. Da ghaita, do pulpiño, chourisos, ourella… E todo cen por cen ghallegho…

16
Mar

Lembranzas

   Posted by: donatoll

“Bos días, señores pasaxeiros. Comunicámoslles que o aterraxe no aeroporto de Santiago levarase a cabo nuns minutos. Lembrámoslles que deben te-lo cinto de seguridade abrochado ata que o avión se teña detido. O tempo hoxe é un chisco choivoso, mais con temperaturas suaves. A tripulación deste voo deséxalles unha agradable estancia”.

Os altofalantes, cun volume algo esaxerado, espertan de súpeto a Avelino. Este xeito de dalos bos días non resulta doado de dixerir pra ninguén, tampouco pra Avelino. Pero o momento é pra vivilo ben esperto. Tanto tempo sen pisar esta terra, sen mergullirse en tan particulares brétemas, sen respirar esta verde frescura, sen verse agardando a que se enxoite a zamarra ao pe da lareira.

Cunha pequena zamarra, quen sabe si escasa ou excesiva equipaxe, Avelino sae da estación aeroportuaria, cun Ducados nas maos inquedo por verse queimado xa entre os seus amarelos dentes. Mailas ansias de voltar a sentir estes ventos por entre seus pulmóns fan que Avelino garde o pitillo de novo no paquete. Ansias por sentir aquelo que fai tempo que non sinte, gañas de desfrutalo de novo. Reparando en que eiquí a gravidade semella diferente. Non chegando a lembra-lo nome do científico que a calculou por primeira vez, mais dubidando se tal forza física se pode chegar a reducir a unha sinxela fórmula. Masa x aceleración. Quizais cada lugar teña cadansúas propiedades exclusivas, eses factores que non se estudan, que se viven.

“A onde?” “A Vilaromeira, ao cemiterio, por favor”. Estas amplas estradas, eses rañaceos de alá ao fondo, ou esa morea de vivendas tan xuntas e semellantes entre sí. Isto é novo. Máis estes montes, este río. Isto endexamais mudará. A choiva medrou en intensidade dende fai uns intres. Se cadra, non será moi bo pra saúde de Avelino verse debaixo destas augas. “Desculpe, por canto me vende seu paraugas?” “Léveo, de balde, é seu, cabaleiro”.nai_.jpg

A igrexa está nun pequeno alto, dende o que se ve con facilidade a maior parte do pobo. Dende alí Avelino repasa unha por unha cada casa, a pesar de que ningunha se parece en nada a como eran antes. Inda así, é capaz de porlle un nome a cada unha delas. Un amigo, case un irmao, Antoniño. Un veciño do que non foi quen de aprender todo aquelo que non debería ter feito, o Trintapelos. A moza más fermosa que nunca coñeceu, seu primeiro bico, Isabeliña. O sacristán, ese tolo ao que acababa ignorando, mais ao que moitas farras lle debía.

“Xulia Cortegoso Fernandez, D.E.P.”. Abonda unha foto, vella de por sí, máis aínda, gastada polo tempo, pra estoupar en laídos. Bágoas que nunca se poideron compartir con ninguén. Uns ollos que, a través da súa aparente plasticidade, seguen transmitindo ese amor materno que tanto abrigou nas noites de frío, que tanto encheu os baleiros da soidade. Eses sabios consellos que non se escoitaban por medio dos oídos, senón que estaban gravados na ialma. Avelino prende o cirio, apagado seguramente que dende fai anos. Mais vento e choiva dificúltanlle a labor. Cubríndoo co seu miúdo corpo volve prendelo. Mais vóltase apagar. Despois de varias tentativas e vendo a falta de éxito, bótase ao chan. Sentado, coas pernas dobradas, coa cabeza metida entre os nocellos.

Lembrando todo aquel tempo que estivera coa súa mai, única compañía, dende sempre. Lembrando como xuntos conseguiran afronta-las duras couces que lles viñan dadas. Eses ombreiros que o acougaban cando volvía borracho do bar. Esas maos que tanto tiveran que traballar e que, sen saber como, nunca perderon a súa delicadeza feminina. Ese mandil branco pola fariña, esa calor no estómago que Avelino tanto desfrutaba. Esa intelixencia capaz de xestiona-los escasos cartos que Avelino traía do xornal e non malgastaba en fuxidías festas.

Lembrando ese día no que decidiu irse lonxe do carón da súa mai. Argallando un futuro polo que tantas pinqueiras de suor viu correr pola fronte da súa protectora. Quizais guiado polo son do egoísmo, que naquel día lle fixo esquencer toda esa suor. Tentando deixar atrás unha vida apertada, ignorando que deixaba eiquí unha dificultade se cadra maior.

Pedindo perdón por facer algo do que se sinte culpabel mais polo que no fondo se sabe inocente. Desexando amargamente que todo isto non fose así, pero sen ánimo algún de retroceder ata ese día, pois volvería toma-la mesma decisión.

22
Xan

A Morriña

   Posted by: donatoll

morriñas.f. Sentimento e estado de ánimo melancólico e depresivo, en particular o causado pola nostalxia da terra. Sentía moita morriña no estranxeiro. Nos días de chuvia éntrame a morriña. CF. soidade, señardade.
Morrina
A morriña é un sentimento que invade ao corpo de súpeto, sen previo aviso, embriagando a ialma con lembranzas que endexamáis se esquencerán.
A morriña é saberse lonxe das raíces, sen atopar explicación a por qué a vida nos separa delas.
A morriña é crer máis forte ca nunca nun pobo, nunha cultura, nunha lingua. Sentirse embaixador polo mundo dun xeito de ser, dunha maneira de afronta-la vida.
A morriña é producto dunha esencia; esa mesma que tanto nos enche a boca cando afirmamos con rotundidade ‘eu son galego’.
A morriña é escoitar repetidamente versións musicais de ‘Negra sombra’, tanto ten que a cante Astarot como que a cante Luz Casal.
A morriña é sentir todo isto cun exquisito licor café mollando os beizos.

25
Nov

Parecía que viña de América…

   Posted by: donatoll

¿Cambio climático? ¿Derradeiros coletazos do Prestige? ¿Experimentacións xenéticas dalgunha segreda superentidade mundial?

Estranas e perigosas novas especies marinas están comenzando a atemorizar aos nosos habitantes. Inda que a uns máis que a outros.