19
Ago

O refacho que non pasou

   Posted by: donatoll   in Contacontos

A irrefreábel suor que comeza a encharcar as súas zapatillas, faille sentir que o seu corpo empeza a fundirse polos pés, caendo derretido baixo o incontestábel poderío dunha bola de lume que, tendo combatido a súa propia distancia, obsequia agora cun insoportábel calor estival. Pero aí aguanta, erguido, sacando peito, demostrándolle ao Sol que aínda está a anos luz de, tan sequera, poder soñar con bater dúas das máis útiles armas do ser humano pra estas guerras: unha man un pouco oblicua apoiada na fronte e una inquebrantábel forza de vontade. Esta última, sen dúbida, alimentada durante anos a base de coñecemento; ese mesmo que, por exemplo agora, lle fai saber ao noso home que o Sol, nun intre, desaparecerá tras desa montaña.
Co poboado ás súas costas, xa con ese ton místico que todo o alén do horizonte adquire; coa montaña de fronte, lonxe abondo aínda como pra non distinguir máis co verde como única cor nela; e con val aos seus pés, unha xigantesca planicie de arxila e arena, fumeante de voaxa a cada paso, mal aderezada por aleatorios pedrolos de diverso tamaño e branca mármore e polos esqueletos daqueles que o tiñan intentado antes. Conta a lenda que este é o val onde moitos aventureiros esquecen de onde veñen e a onde van, sumíndose nunha perdición espiritual que os conduce a un final agónico. Pero non é o caso do noso home, que mantén a salvo as súas lembranzas, sobre todo esa tan refrescante e hidratante que a auga proporciona, cruelmente avivada por un cunco que lle colga no peito, baleiro dende case o inicio. Prescindindo del, seguro que vería aliviada esa angustiosa sede; mais cabe a posibilidade de que o camiño sorprenda cun oasis, e non hai aventura que se teña logrado sen esperanza.
Pouco a pouco, o noso home continúa en pos da súa meta. As présas non son boas conselleiras, ao contrario cas pausas; mais se estas son exclusivamente pra tusir, esgarrar o po que se apousentou na gorxa ou furgar o nariz pra completar o magnífico traballo do pelo nasal. Sensación de dificultade de respiración, unha das angustias por antonomasia noutros contos, mais non única protagonista neste, onde o noso home case non repara nela, máis preocupado por unhas plantas dos pés que xa se adheriron aos calcetíns e cedo comezarán cos mocasíns, o por unha pel ao vermello vivo autoflaxelándose con punzantes e incisivas pingas de suor.
O noso home amos, no seu penoso e canso andar, a pesares de todo, un perceptíbel pouso de confianza. Si se detivese a preguntar a algún dos esqueletos que de cando en vez sortea, se estes lle contestasen que a confianza non o é todo, el replicaría, sen o máis mínimo indicio de debilidade, que eles non tiveron a suficiente. Se alguén se tivera topado con el no seu camiño, tería divisado unha pequena bola de voaxa, da que asomarían primeiro dous resplandecentes ollos, axigantados polo brillo da convicción, pra, xa máis preto, observar un corpo maltreito, fatigado, pero adoptando unha postura que non busca senón a vitoria.
Un lixeiro zunido nace suavemente dende lonxe, vigorizándose á mesma celeridade coa que se acerca, traendo con el un refacho de aire entre o que flota unha nube de po, deixando tras de si unha estela de partículas caendo sobre do chan, pesarosas, incapaces de teres seguido o ritmo. Pintoresca escena que se proxecta a poucos metros do noso home que, tras ter interrompido o seu paso pra gozar con detalle de tan curioso entretemento, arrepíntese agora de non ter acelerado pra interporse no camiño do vento e así formar parte do espectáculo. Malia que se lle pegaría unha nova pel de area ao corpo, malia que o ímpeto co que zoaba tería comprometido a súa estabilidade, malia todo, estar aí tería significado algo, tería feito sentir algo especial, pois non podería ser froito da casualidade que o vento viñese atinar con el. Pero el non estivo alí. Todo un novo peso que botar ás súas costas, un amarre cuxa outra punta sería tirada, en dirección contraria, por aquela nube de voaxa.
Longa está sendo a travesía, e moito queda aínda por camiñar; pero chega o intre no que o noso home emerxe, lixeiramente sobresaltado, do abismo das súas propias virtudes; pois, o entusiasmo co que despregaba a súa zancada, a resistencia coa que minguaba o efecto das súas progresivas deficiencias físicas ou o sorriso co que se empeñaba en encarar a súa senda, non lle permitiron ver xusto ata agora que o astro rei xa comezou a perder forza, a escorregarse máis aló da montaña, a empeñar a estampa dunha cor alaranxada; “semella que mañá choverá”, pensa o noso home, desexando non estar aínda aquí pra velo, preguntándose canto de difícil tería sido esta ruta baixo un torrente de auga.
Alcanza o pé da montaña ao tempo que a luz diúrna tentea, coas súas derradeiras rabexadas, o embriagador dominio da noite. Ante el, unha multitude de camiños veñen a exhibir galantemente os seus primeiros metros, alfombrados por unha capa de terra que semella firme, suficientemente anchos como pra que unha carruaxe tirada por un fino American Quarter adiantase sen problemas a un carromato mal ancorado ao pesaroso deambular de catro Frisonas; si é que estes animais, pobres deles, fosen parar algún día a estes lares. Todos convidan a ser camiñados, todos prometen a gloria sen a necesidade de luminosos á entrada, mais todos se acaban perdendo, á primeira curva, na tenebrosa frondosidade dunha ladeira de endiañada inclinación. Pero o noso home non está pra decisións, senón pra accións, e toma o camiño que mais preto lle cae.
O bosque está comandado pola multitudinaria presenza duns árbores nos que non se observa repetición algunha na súa especie, semellando estar máis expostos que plantados, perfectamente situados pra que tódalas súas lonxevas capas se unan pra formaren unha cuncha pola que apenas atravesa algún que outro despistado raio de sol, así como as máis persuasivas pingas de choiva. A irregular folgura coa que se reparten os troncos non evita o paso a un suave refacho de vento que, tendo nacido da oculta escuridade, foi absorbendo a frescura dunhas ollas baixo un resío permanente, dunhas codias chorando unha resina vida dende moi dentro, duns fentos que malviven na penumbra do pouco que os xigantes desbotan, pra logo salivala sobre da pel do noso home. Se ben ao primeiro contacto lle foi unha sensación relaxante, non lle tardou en provocar unha cadea de calafríos, entrantes dun frío glaciar que, nin a chaqueta descartada por pesada durante o camiño, nin tampouco o máis efusivo dos sprints, poderían conter. Ese é o prezo que o home tivo que pagar por gozar do empuxe co que sopraba, que o transportou case en brazos sendeiro arriba, por un breve tempo mais cun amplo percorrido, aliviándolle o peso que carrexaba, mitigándolle a dor das feridas, sendo este unha case pracenteira viaxe.
Cos ollos xa completamente acostumados á noite, capaces de percibiren a ínfima luminosidade que quedou atrapada no corazón das pingas dunha humidade que flota sedentaria a uns tres metros de altura, pode o noso home evitar a maior parte dos golpes nas múltiples fochas, as ramas colgantes de canto a canto do camiño losqueándolle na fronte, ou os tropezóns cos esqueletos que, cada vez, máis escasean. Coa irrisoria tenacidade que o seu quebrantado corpo lle permite a estas alturas do castigo, consegue seguir avanzando, ás veces máis devagariño, ás veces menos. Repara o noso home en que xa non atopa esqueletos no camiño, en que probablemente ninguén teña chegando onde el está, polo menos aqueles que seguiron o mesmo camiño e se desviaron polos mesmos ramais. Fugaz sensación de poderío, apagada por unha crecente inseguridade, pois podería estar escollendo a ruta inadecuada, aquela labiríntica que o manterá eternamente afastado do cumio.
Milleiros de pisadas despois, alá pra cando necesita dar dez pasos pra completar un metro, advirte unha recta, a primeira en todo o camiño. A medida que se vai aproximado ao final, decátase como máis alá non agarda outro revolta, máis alá non hai árbores, non hai sendeiro, non hai nada: por fin alcanzou o seu destino.
Unha aciñeira á esquerda, unha paulownia á dereita, formando un arco coas súas polas, son as escollidas pra dar cor a esta porta de saída a unha pequena terraza de pedra, lisa ao tacto das súas descalzas plantas. A modo, tenteando antes de cada paso, alcanza o borde, sobre do que xa penden os dedos dos seus pés. Non se observa nada en ningunha dirección, mais a profundidade do abismo semella desexar botarlle o dente á inesperada presa, querendo empurrar o corpo do noso home aos seus brazos. Un relaxado silencio asiste impasíbel á contenda; quen sabe se terá asistido a outras no pasado, quen sabe se son fundados os seus motivos pra estar calado. Facendo un esforzo que ben podería gozar do adxectivo de derradeiro, érguese cos brazos ben abertos, pechando os ollos pra non ver o que non se ve, baixando o ritmo da respiración case ate o nivel de estertor, sentindo o latir do corazón como música de fondo pra esta velada, permitindo que a escuridade se cole tamén na súa mente, na súa memoria, na súa conciencia, na súa identidade; en todo o seu pensamento.
Pero o refacho, esta vez, non pasou.

This entry was posted on Luns, Agosto 19th, 2013 at 12:41 a.m. and is filed under Contacontos. RSS 2.0You can follow any responses to this entry through the feed. Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed at this time.